Leon Blumenstok-Halban

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Blumenstok-Halban
Fotografia autorstwa A. Szuberta z 1881
Fotografia autorstwa A. Szuberta z 1881
Data i miejsce urodzenia 11 marca 1838
Kraków
Data i miejsce śmierci 1 marca 1897
Kraków
Profesor nauk medycznych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 1869
Profesura 1881
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Odznaczenia
Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry)

Leon Blumenstok-Halban (ur. 11 marca 1838 w Krakowie, zm. 1 marca 1897 tamże) – polski lekarz psychiatra, profesor medycyny sądowej na wydziale prawa i medycyny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Redaktor naczelny Przeglądu Lekarskiego (1877–1892), członek honorowy Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Szkołę średnią i Uniwersytet ukończył w Krakowie uzyskując w 1862 roku dyplom dr medycyny Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w Wiedniu dr położnictwa. W latach 1863-1866 był asystentem kliniki okulistycznej UJ. W 1863 roku wziął udział w powstaniu styczniowym, co przypłacił pobytem w krakowskim więzieniu. Zwolniony pracował w szpitalu Izraelitów na stanowisku sekundariusza. W 1865 roku otrzymał stanowisko lekarza Sądu Krajowego i aż do roku 1894 roku pełnił funkcję biegłego. W 1869 Blumenstok-Halban habilitował się na podstawie rozprawy O wpływie medycyny sądowej na rozwój pojęcia dzieciobójstwa. W 1871 roku mianowano go profesorem nadzwyczajnym medycyny sądowej i policji lekarskiej. Jednocześnie powierzono mu kierownictwo Nadzwyczajnej Katedry Medycyny Sądowej na Wydziale Prawa UJ. Dopiero w 1881 roku uzyskał profesurę zwyczajną na Wydziale Lekarskim UJ, nie zaprzestając wykładów dla studentów prawa. W 1886 roku wybrany dziekanem Wydziału lekarskiego. Od 1877 roku redaktor "Przeglądu lekarskiego". W 1892 roku zmienił nazwisko na Halban. Postępująca choroba zmusiła go w 1895 roku do rezygnacji z obowiązków nauczycielskich, a w rok później Blumenstok-Halban przechodzi w stan spoczynku. Był członkiem nadzwyczajnym Akademii Umiejętności, członkiem honorowym i prezesem krakowskiego Towarzystwa lekarskiego, członkiem Towarzystwa lekarzy Polskich w Paryżu, Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Poznaniu, Towarzystwa oftalmologicznego w Heidelbergu.

Był członkiem Rady miasta Krakowa. Kawaler Orderu Korony Żelaznej III klasy[2]. Na krótko przed śmiercią (1896) otrzymał szlachectwo I stopnia, z tytułem „Edler”. Autor ponad 100 prac naukowych.

Miał córkę i dwóch synów.

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bolesław Erzepki, Spis członków Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Poznaniu. Poznań, 1896, s. 1.
  2. Kronika. Dr Leon Halban Czas 1897 nr 49 z 2 marca s. 2
  3. Kronika. Pogrzeb śp. Dra Leona Halbana Czas 1897 nr 50 (dodatek ) z 3 marca s. 1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]