Leon Chrzanowski (1888–1954)
![]() Członkowie delegacji polskiej, która wzięła udział w międzynarodowej konferencji w sprawie kontroli handlu bronią i amunicją w Genewie (maj 1925). Od lewej: Tytus Komarnicki, Kajetan Dzierżykraj-Morawski, Kazimierz Sosnkowski, Stanisław Kunstler, Tadeusz Gwiazdoski, Leon Chrzanowski | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data śmierci | |
Miejsce spoczynku | |
Zawód, zajęcie |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/91/Leon_Chrzanowski_gr%C3%B3b.jpg/240px-Leon_Chrzanowski_gr%C3%B3b.jpg)
Leon Chrzanowski (ur. 17 grudnia 1888 w Warszawie[1], zm. 22 lutego 1954) – prawnik, literat i dziennikarz.
Syn Leona i Kazimiery z Dzięgielewskich[1]. Współredaktor Kuriera Polskiego[1]. W II Rzeczypospolitej był korespondentem Polskiej Agencji Telegraficznej w Rzymie i Genewie[1]. Naczelnik wydziału prasy i propagandy w Ministerstwa Spraw Zagranicznych, korespondent Ilustrowanego Kuriera Codziennego, korespondent Kuriera Warszawskiego w Genewie, redaktor naczelny tygodnika Świat. 26 kwietnia 1931 został wybrany prezesem zarządu Polskiego Związku Łyżwiarskiego[2].
Pod koniec 1918 roku wysłany do Lwowa wraz z Józefem Wasowskim przez MSZ w celu zbadania pogromu na ludności żydowskiej dokonanego przez polskich żołnierzy i cywilów, jaki miał miejsce w dniach 22-24 listopada 1918 tuż po odbiciu miasta z rąk Ukraińców. Efektem ich pracy był raport z dnia 17 grudnia 1918[3].
- Osobny artykuł:
Na uchodźstwie był redaktorem naczelnym Głosu Polski, organu rządu, powrócił do kraju w 1948 roku i pracował w redakcji dziennika Rzeczpospolita.
Był członkiem warszawskiej loży wolnomularskiej Odrodzenie, powstałej w latach 1911-1912.
Zmarł 22 lutego 1954[4]. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera Y-2-3/4)[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, (Przedr. fotooffs., oryg.: Warszawa : Wydaw. Głównej Księgarni Wojskowej, 1938.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 105 .
- ↑ Sport. Naczelnik Chrzanowski prezesem Polskiego Związku Łyżwiarskiego. „Słowo Polskie”. 117, s. 11, 30 kwietnia 1931.
- ↑ Grzegorz Gauden, Lwów - kres iluzji. Opowieść o pogromie listopadowym 1918, Kraków: „Universitas”, 2019. ISBN 97883-242-3536-0. s. 189-190
- ↑ a b Cmentarz Stare Powązki: LEON CHRZANOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2017-07-18] .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Leon Chajn, Polskie Wolnomularstwo 1920-1938, Warszawa 1984, s. 94.