Leonard Tarnawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leonard Tarnawski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 grudnia 1845
Piskorowice
Data i miejsce śmierci 6 września 1930
Przemyśl
Zawód adwokat
Tytuł naukowy dr
Alma Mater Uniwersytet Lwowski
Partia Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne, Związek Ludowo-Narodowy, Stronnictwo Narodowe
Małżeństwo Wincenta Tarnawska
Dzieci Władysław Tarnawski
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości z Mieczami[1] Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)

Leonard Tarnawski (ur. 21 grudnia 1845 w Piskorowicach, zm. 6 września 1930 w Przemyślu) – polski adwokat, działacz społeczny, polityk, współtwórca konstytucji marcowej, ziemianin. Porucznik weteran powstania styczniowego[2][3].

Rodzina[edytuj]

Jego bratem był znany lekarz Apolinary. W 1877 ożenił się z Wincentą z d. Waygart, córką przemyskiego adwokata i burmistrza miasta Walerego. Byli rodzicami m.in. znanego filologa Władysława.

Edukacja[edytuj]

Po ukończeniu szkoły powszechnej rozpoczął naukę w przemyskim gimnazjum. Na wieść o wybuchu Powstania Styczniowego przerwał naukę i przedostał się do Królestwa. Został ranny w pierwszej stoczonej bitwie. Powrócił do Przemyśla kontynuując edukację. Po zdaniu matury w 1865 rozpoczął studia na Wydziale Praw Uniwersytetu Lwowskiego. Studia ukończył z tytułem doktora nauk prawniczych.

Praca zawodowa[edytuj]

Pracę adwokata zaczynał w kancelarii adwokackiej swojego przyszłego teścia Walerego Waygarta. W latach 1878-1930 nieprzerwanie prowadził własną kancelarię. Przez wiele lat był rajcą miejskim. W 1902 roku został wybrany posłem miasta Przemyśla do Sejmu Galicyjskiego (w ramach III kurii) (z listy Narodowej Demokracji). W 1908 roku odmówił przyjęcia austriackiego Orderu Żelaznej Korony, manifestując swój patriotyzm. W lutym 1919 roku w wyborach do Sejmu Ustawodawczego zdobył mandat posła. Zasiadał w Komisji Konstytucyjnej i prawniczej współtworząc Konstytucję z 1921 roku.

Działalność społeczna[edytuj]

Zarząd TPN w 1909 (Tarnawski w środku)

Był członkiem Ligi Narodowej[4]. Powołał w Przemyślu Stowarzyszenie Weteranów Powstania 1863 r. Założył Towarzystwo Zaliczkowo-Rolne, które udzielało kredytów rzemieślnikom i drobnym rolnikom. Był jednym z założycieli Stowarzyszenia Rzemieślników „Gwiazda” pełniąc przez pewien czas funkcję jego sekretarza. W 1884 roku stanął na czele nowo powołanego Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Za jego prezesury wybudowano gmach Towarzystwa. Kolejną inicjatywą społeczną Tarnawskiego było położenie na Wzgórzu Zamkowym kamienia pamiątkowego w setną rocznicę uchwalenia Konstytucji 3-go Maja. Mecenas Tarnawski uczestniczył również w założeniu Towarzystwa Dramatycznego "Fredreum”, będąc w latach 1882-89 jego prezesem. Był jednym z twórców Towarzystwa Przyjaciół Nauk, a w latach 1909-23 stał na jego czele jako przewodniczący. W czasie walk o Przemyśl w listopadzie 1918 roku, wszedł w skład komisji miejskiej, której zadaniem było utrzymanie porządku do chwili rozwiązania spornych kwestii narodowościowych. W komisji, oprócz Tarnawskiego, strona polska była reprezentowana przez Włodzimierza Błażowskiego, Hermana Liebermana i Feliksa Przyjemskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (1918) w okresie II Rzeczypospolitej został awansowany do stopnia podporucznika weterana Wojska Polskiego[5]. W listopadzie 1925 otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Przemyśla.

Właściciel ziemski we wsi Jasienica Sufczyńska.

Pochowany został w rodzinnym grobowcu na cmentarzu głównym w Przemyślu (kwatera 16, rząd 1, nr 16).

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Upamiętnienie[edytuj]

  • Wkrótce po śmierci Leonarda Tarnawskiego, decyzją Rady Miasta, jedna z ulic Przemyśla została nazwana jego imieniem.

Przypisy

  1. a b Zarządzenie o nadaniu Krzyża Niepodległości z Mieczami, Krzyża Niepodległości i Medalu Niepodległości (pol.). Monitor Polski 1930 nr 260 poz. 4350. [dostęp 2014-03-22].
  2. Oficerowie-weterani uczestnicy powstania narodowego 1863 r.. W: Rocznik Oficerski 1923.. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych Sztab Generalny - Oddział V., 1923, s. 61.
  3. List uczestników powstania narodowego 1863 r.. W: Rocznik Oficerski 1932.. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych Sztab Generalny - Oddział V., 1932, s. 920.
  4. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 586.
  5. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 920.