Liczba diastazowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Liczba diastazowa – parametr określający aktywność enzymów zawartych w miodzie (głównie α-amylazy i inwertazy dostającej się do miodu z organizmów pszczół, nektaru lub spadzi)[1]. Jest ona wyrażana jako liczba cm3 1% roztworu skrobi zhydrolizowanego w czasie 1 godziny przez enzymy obecne w 1g miodu w temperaturze 40±0,2 °C[2].

Liczba diastazowa w miodzie według skali Schade nie powinna wynosić mniej niż 8[2] [3]. W miodach akacjowych i rzepakowych wartość ta może wynosić od 10 do 15, natomiast w miodach lipowych, gryczanych oraz spadziowych - od 28 do 30[3].

Zbyt niska liczba diastazowa może oznaczać, że miód był podgrzewany w temperaturze powyżej 40 °C (np. w celu zwiększenia klarowności), co mogło spowodować inaktywację enzymów[3]. Może ona świadczyć również o zafałszowaniu miodu sacharozą[2].

Zasada oznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Liczbę diastazową oznacza się metodą fotometryczną. Oznaczenie polega na rozkładzie określonej ilości skrobi przez α-amylazę znajdującą się w miodzie i wywołaniu zabarwienia (najczęściej roztworem jodu). Następnie mierzy się absorbancję powstałych kompleksów przy długości fali 620nm[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Z czego powstaje miód | Wszystko o miodzie i Pszczołach, pszczelarstwo.x14.eu [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  2. a b c Aleksander Lempka (red.): Towaroznawstwo produktów spożywczych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, 1975, s. 548-554.
  3. a b c IV Wielickie Miodobranie, www.wzp-krakow.pl:80 [dostęp 2017-11-24] [zarchiwizowane z adresu 2012-01-16] (pol.).
  4. Załącznik 1 - Rozporządzenie w sprawie metod analiz związanych z dokonywaniem oceny miodu z dnia 14.01.2009 - Akt prawny - Legeo