Liczba diastazowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Liczba diastazowa – parametr określający aktywność enzymów zawartych w miodzie (głównie α-amylazy i inwertazy dostającej się do miodu z organizmów pszczół, nektaru lub spadzi)[1]. Jest ona wyrażana jako liczba cm3 1% roztworu skrobi zhydrolizowanego w czasie 1 godziny przez enzymy obecne w 1g miodu w temperaturze 40±0,2 °C[2].

Liczba diastazowa w miodzie według skali Schade nie powinna wynosić mniej niż 8[2][3]. W miodach akacjowych i rzepakowych wartość ta może wynosić od 10 do 15, natomiast w miodach lipowych, gryczanych oraz spadziowych – od 28 do 30[3].

Zbyt niska liczba diastazowa może oznaczać, że miód był podgrzewany w temperaturze powyżej 40 °C (np. w celu zwiększenia klarowności), co mogło spowodować inaktywację enzymów[3]. Może ona świadczyć również o zafałszowaniu miodu sacharozą[2].

Zasada oznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Liczbę diastazową oznacza się metodą fotometryczną. Oznaczenie polega na rozkładzie określonej ilości skrobi przez α-amylazę znajdującą się w miodzie i wywołaniu zabarwienia (najczęściej roztworem jodu). Następnie mierzy się absorbancję powstałych kompleksów przy długości fali 620nm[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Z czego powstaje miód, Wszystko o miodzie i pszczołach [dostęp 2017-11-24].
  2. a b c Aleksander Lempka (red.): Towaroznawstwo produktów spożywczych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, 1975, s. 548-554.
  3. a b c Parametry jakościowe miodu. wzp-krakow.pl. [dostęp 2017-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-16)].
  4. Dz.U. z 2009 r. nr 17, poz. 94