Lola Flores

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lola Flores
Ilustracja
Lola Flores (1951)
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1923
Jerez de la Frontera
Data i miejsce śmierci 16 maja 1995
Madryt
Zawód, zajęcie tancerka i śpiewaczka flamenco, aktorka
Pomnik Loli Feres w jej rodzinnym mieście

Lola Flores, właśc. María de los Dolores Flores Ruiz (ur. 21 stycznia 1923 w Jerez de la Frontera, zm. 16 maja 1995 w Madrycie) – hiszpańska tancerka i śpiewaczka flamenco oraz aktorka, popularna w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako María de los Dolores Flores Ruiz 21 stycznia 1923 w Jerez de la Frontera w prowincji Kadyks, w Andaluzji[1]. Była najstarszym dzieckiem właściciela tawerny, Pedro Floresa Pinto (ur. 1897) i szwaczki, Rosario Ruiz Rodríguez (1901–1989)[2]. Jej dziadek był Romem[3]. Już jako dziecko występowała w barze swojego ojca[4], a w wieku piętnastu lat dołączyła do zespołu flamenco[1]. W 1940 wraz z rodziną opuściła Andaluzję i przeprowadziła się do stolicy. W Madrycie, mając za partnera znanego tancerza Manolo Caracola (1909–1973)[5], zrobiła karierę jako artystka flamenco[4]. W latach 1944–1951 występowali razem w całej Hiszpanii z musicalem Zambra. W 1952 odbyła pierwsze udane tournée po Ameryce Łacińskiej[1]. Swój status prawdziwej gwiazdy utrwaliła występami w filmach – m.in. w Estrella de la Sierra Morena (1952) i El balcón de la luna (1964)[4].

Wystąpiła także w takich filmach, jak Martingala (1940), Morena Clara (1954), Lola Torbellino (1956), La faraona (1956) Venta de Vargas (1959), Kuma Ching (1969) czy Truhanes (1983). W komedii Juana la loca... de vez en cuando z 1983 wystąpiła w roli Izabeli Kastylijskiej, pod koniec życia wystąpiła w kilku odcinkach seriali Juncal oraz Ferajna z baru „Oficina”[6].

Spopularyzowała flamenco i sztukę ludową andaluzyjskich Romów wśród milionów Hiszpanów i mieszkańców Ameryki Łacińskiej[4]. W 1990 hiszpański dziennikarz Tico Medina opublikował jej pamiętniki zatytułowane A Carne Viva[1]. W 1994 uhonorowana została przez hiszpański rząd złotym medalem za dokonania życia[4]. Zmarła na raka 16 maja 1995 w Madrycie[1][4].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Miała wielu kochanków[4], od 1958[6] była żoną gitarzysty flamenco El Pescaílli[4] (właśc. Antonio González Batista, 1926–1999)[7]. Mieli troje dzieci – syna Antonio, który zmarł niedługo po śmierci matki w wyniku problemów z narkotykami, oraz dwie córki Rosario i Lolitę; wszyscy byli artystami flamenco[1].

Występowała pod różnymi pseudonimami, m.in.: Lola de España oraz La Faraona[1][4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g People – Lola Flores (ang.). andalucia.com. [dostęp 2017-02-23].
  2. Lola Flores (hiszp.). Biografías y curiosidades. [dostęp 2019-02-07].
  3. Lola Flores. Buscador. [dostęp 2019-02-07].
  4. a b c d e f g h i Lola Flores (ang.). Encyklopedia Britannica. [dostęp 2018-10-10].
  5. Manolo Caracol (hiszp.). neonmusic.webcindario.com. [dostęp 2017-02-22].
  6. a b Lola Flores w bazie IMDb (ang.)
  7. Antonio González „El Pescailla” (hiszp.). calarumba.com. [dostęp 2017-02-22].