Lola Flores

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lola Flores
Ilustracja
Pomnik Loli Feres w jej rodzinnym mieście
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1923
Jerez de la Frontera
Data i miejsce śmierci 16 maja 1995
Madryt
Zawód tancerka i śpiewaczka flamenco, aktorka

Lola Flores, właśc. María de los Dolores Florez Ruiz (ur. 21 stycznia 1923 w Jerez de la Frontera, zm. 16 maja 1995 w Madrycie) – hiszpańska tancerka i śpiewaczka flamenco oraz aktorka, popularna w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako María de los Dolores Florez Ruiz[1] 21 stycznia 1923 w Jerez de la Frontera w prowincji Kadyks, w Andaluzji. Była córką właściciela tawerny Pedro Floresa Pinty (1897–1973) i Rosario Ruiz Rodríguez (1901–1989), szwaczki. Jej dziadek, Manuel Rodríguez, uliczny handlarz był Romem, przez co artystka odczuwała silne związki emocjonalne ze społecznością romską[2].

Występować zaczęła już jako dziecko w barze swojego ojca[3]. Jako piętnastolatka występowała w zespole flamenco[1]. W 1940 wraz z rodziną opuściła Andaluzję i przeprowadziła się do stolicy. W Madrycie, mając za partnera znanego tancerza Manolo Caracolę (1909–1973), zrobiła karierę jako artystka flamenco[3]. W latach 1944–1951 występowali razem w całej Hiszpanii z musicalem Zambra. W 1952 odbyła pierwsze tournée po Ameryce Łacińskiej. Swój status prawdziwej gwiazdy utrwaliła występami w filmach – m.in. w Estrella de la Sierra Morena (1952) i El balcón de la luna (1964)[3].

Wystąpiła także w takich filmach, jak Martingala (1940), Morena Clara (1954), Lola Torbellino (1956), La faraona (1956) Venta de Vargas (1959), Kuma Ching (1969) czy Truhanes (1983). W komedii Juana la loca... de vez en cuando z 1983 wystąpiła w roli Izabeli Kastylijskiej, pod koniec życia wystąpiła w kilku odcinkach seriali Juncal oraz Ferajna z baru „Oficina”.

W 1990 hiszpański dziennikarz Tico Medina opublikował jej pamiętniki zatytułowane A Carne Viva. W 1994 uhonorowana została przez hiszpański rząd złotym medalem za dokonania życia[3].

Zmarła 16 maja 1995 w Madrycie na raka piersi, który zdiagnozowany został w 1972[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 1958 była żoną romskiego gitarzysty flamenco Antonio Gonzáleza Batisty, (1926–1999), występującego pod pseudonimem El Pescaílla. Mieli troje dzieci – syna Antonio, który zmarł niedługo po śmierci matki w wyniku problemów z narkotykami, oraz dwie córki Rosario i Lolitę; wszyscy byli artystami flamenco.

Występowała pod różnymi pseudonimami, m.in.: Lola de España oraz La Faraona[3][1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c People – Lola Flores (ang.). andalucia.com. [dostęp 2017-02-23].
  2. Talia Martínez de Marañón: Ole, ole, Lola Flores! (hiszp.). 2017-03-10. [dostęp 2018-10-12].
  3. a b c d e f Lola Flores (ang.). Encyklopedia Britannica. [dostęp 2018-10-10].