Ludwik Łubieński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Maria Łubieński
Major Major
Data i miejsce urodzenia 6 maja 1912
Kazimierza Wielka
Data i miejsce śmierci 22 stycznia 1996
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1939 - 1944
Siły zbrojne Polskie Siły Zbrojne
Stanowiska oficer łącznikowy
Późniejsza praca Radio Wolna Europa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Ludwik Maria Łubieński, herbu Pomian (ur. 6 maja 1912 w Kazimierzy Wielkiej, zm. 22 stycznia 1996 w Londynie[1]), pochowany w Kazimierzy Wielkiej)[2], − polski prawnik, major[potrzebny przypis], oficer łącznikowy Wojska Polskiego, szef polskiej misji morskiej w Gibraltarze, były sekretarz przedwojennego szefa dyplomacji Józefa Becka, pracownik polskiej sekcji Radia Wolna Europa. Był naocznym świadkiem wydarzeń związanych ze śmiercią gen. Sikorskiego[3].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako najmłodszy syn Leona i Leopoldyny z Hutten-Czapskich w rodzinnym majątku, Kazimierza Wielka, niedaleko Krakowa[4]. Jego żoną była Elżbieta z Tyszkiewiczów, z którą po wojnie miał trójkę dzieci w Anglii: Różę – która przyjęła pseudonim artystyczny 'Rula Lenska', kiedy wybrała zawód aktorki na brytyjskiej scenie, Gabrielę i Annę. Rodzina zamieszkała w Londynie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1934 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza. W sierpniu 1937 został urzędnikiem Konsulatu RP w Rzymie. 3 lipca 1939 został sekretarzem ministra spraw zagranicznych Józefa Becka, od 25 sierpnia 1939 był oficerem łącznikowym pomiędzy MSZ i Kwaterą Główną Naczelnego Wodza. 18 września 1939 razem z Beckiem przedostał się do Rumunii. Skierowany do obozu odosobnienia w Cerizay[5]. Od marca 1940 przebywał w Wielkiej Brytanii, początkowo służył w sztabie gen. Bronisława Regulskiego, dowodzącego polskim zgrupowaniem pancernym we Francji. W latach 1941–1943 był oficerem do zadań specjalnych Sztabu Najwyższego Wodza. W marcu 1943 objął na Gibraltarze funkcję szefa Polskiej Misji Morskiej, Marzec 1943). Dnia 4 lipca 1943 roku na Gibraltarze był naocznym świadkiem katastrofy, w której zginął gen. Władysław Sikorski[6][7]. Na podstawie relacji James Robert Norton-Amora, urzędnik stanu cywilnego w Gibraltarze, sporządził akt zgonu generała. Część historyków kwestionuje prawdziwość jego relacji[8]. Łubieński był także pierwszą osobą, która zawiadomiła Londyn o śmierci gen. Sikorskiego w katastrofie. Od września 1943 był oficerem łącznikowym Naczelnego Dowództwa Alianckiego w Algierze i Neapolu, od czerwca 1944 do września 1949 służył jako oficer do zleceń gen. Władysława Andersa.

Po wojnie w latach 1949-1958 pracował w londyńskim biurze gen. Andersa. W latach 1958–1968 był dyrektorem Rady Polonii Amerykańskiej na Europę z siedzibą w Monachium. od 1968 do 1979 pracował w Radiu Wolna Europa, gdzie pełnił funkcję kierownika Działu Produkcji w sekcji polskiej. Następnie przeszedł na emeryturę. W latach 1981-1991 był członkiem Rady Narodowej RP. Od 1981 do 1990 był przewodniczącym Głównej Komisji Skarbu Narodowego[9], a także przewodniczył Komisji Likwidacyjnej Skarbu Narodowego. W 1988 był wiceprzewodniczącym Rady Pomocy Uchodźcom[10].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "The Times", 24 stycznia 1996.
  2. Roman Daszczyński: Płacz po generale. www.wyborcza.pl, 2010-04-18. [dostęp 2011-12-13].
  3. Tadeusz Kisielewski, "Zamach. Tropem zabójców generała Sikorskiego", REBIS 2007, ​ISBN 83-7301-767-4​]
  4. Stanisław Cichoń: Arystokratyczny ród Łubieńskich – Suplement. www.zarowianie.republika.pl. [dostęp 2011-12-13].
  5. Mirosław Dymarski, Polskie obozy odosobnienia we Francji i w Wielkiej Brytanii w latach 1939-1942, w: Dzieje Najnowsze t. XXIX, 1997, 3, s. 116,
  6. Tadeusz Kisielewski, "Zamach. Tropem zabójców generała Sikorskiego", REBIS 2007, ​ISBN 83-7301-767-4
  7. Dariusz Baliszewski: Zbrodnia na Gibraltarze. www.wprost.pl. [dostęp 2011-12-13].
  8. Józef Kazimierz Kubit: Czy gen. Sikorski był ofiarą Katynia?. www.polishnews.com, 2008-11-29. [dostęp 2011-12-13].
  9. Eugeniusz S. Kruszewski. Prawno-polityczne podstawy funkcjonowania władz Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie w latach 1939-1990. „Przegląd Polsko-Polonijny”. 2, s. 64, 2011. ISSN 2083-3121. 
  10. Konferencja delegatów rządu R. P. na uchodźstwie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 50, Nr 4 z 10 października 1988. 
  11. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 96, Nr 6 z 15 grudnia 1989. 
  12. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 15, Nr 3 z 31 grudnia 1984. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik Biograficzny Polskiej Służby Zagranicznej 1918-1945. Tom IV, Wyd. Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Warszawa 2007
  • Tadeusz Kisielewski, "Zamach. Tropem zabójców generała Sikorskiego", REBIS 2007, ​ISBN 83-7301-767-4​.
  • Tadeusz Kisielewski. Tajemnice tragedii w Gibraltarze: Część pierwsza opowieści o śmierci Generała Sikorskiego. „Mówią Wieki”, 2002-01-01. ISSN 1230-4018. 
  • Przybyszewski Stanisław M., Ludwik Łubieński, żołnierz, dyplomata, emigrant rodem z Kazimierzy Wielkiej, Wydawnictwo Nowa Nidzica 2014

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]