Ludwik Bandura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Bandura (ur. 3 kwietnia 1904 w Berlinie, zm. 20 sierpnia 1984 w Gdańsku) – polski pedagog.

Tytuł doktora filozofii uzyskał na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu (1950). Od 1957 był docentem, a od 1961 profesorem tej uczelni. W 1965 został profesorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku, a w latach 1961–1968 był rektorem tejże uczelni. W latach 1970–1974 był profesorem Uniwersytetu Gdańskiego.

Był członkiem PZPR[1]. Został odznaczony: Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Oficerskim Orderu odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz odznaką „Zasłużony nauczyciel PRL” (1966)[1].

Zainteresowania naukowo-badawcze Ludwika Bandury koncentrowały się wokół procesu dydaktycznego i jego uwarunkowań oraz zagadnień związku teorii z praktyką w nauczaniu. Ponadto prowadził badania nad problemem trudności dydaktycznych oraz zagadnieniami studiów wyższych.

Publikacje (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Szkoła uspołeczniona, 1947
  • Poglądy pedagogiczne Stanisława Staszica, 1956
  • Zagadnienie błędów uczniowskich, 1963
  • Trudności w procesie uczenia się, 1968, 2 wyd. 1970
  • O procesie uczenia się, 1971
  • Wybrane problemy studiów dla pracujących, 1974
  • Uczniowie zdolni i kierowanie ich kształceniem, 1974

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 33. ISBN 83-223-2073-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wincenty Okoń: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie "Żak", 2001, s. 37. ISBN 83-88149-41-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]