Ludwik Bernacki (historyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Bernacki (ur. 12 czerwca 1882 w Jaworowie, zm. 18 września 1939 we Lwowie) – polski historyk literatury polskiej i teatru, edytor, bibliotekarz, bibliograf, dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie.

Od 1906 do śmierci pracował w lwowskim Ossolineum, z początku jako skryptor i kustosz, od 5 marca 1917 jako zastępca dyrektora a od 1 lipca 1918, po śmierci Wojciecha Kętrzyńskiego, jako dyrektor. Miał duże przygotowanie bibliograficzne i biblioteczne. Gruntownie zreformował i unowocześnił Ossolineum. Wznowił Przewodnik Bibliograficzny, brał udział w pracach komisji rewindykacyjnej w Moskwie po I wojnie światowej. Był autorem m.in. monografii Pierwsza książka polska (1918) oraz zbioru materiałów Teatr, dramat i muzyka za Stanisława Augusta (1925). W 1938 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury[1] za wybitną twórczość naukową, związaną z literaturą piękną[2].

Zmarł nagle na serce 18 września 1939 podczas niemieckiego oblężenia Lwowa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Odznaczenia. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 263 z 19 listopada 1938. 
  2. Rocznik Polskiej Akademii Literatury 1937-1938, Warszawa 1939, s. 180.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]