Ludwik Falk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Falk
Data i miejsce urodzenia 30 września 1872
Lipawa (Łotwa)
Data i miejsce śmierci nieznana
nieznane
Zawód, zajęcie lekarz, działacz społeczny i kulturalny,

Ludwik Falk (ur. 30 września 1872 w Lipawie (Łotwa), zm. ?) – lekarz łódzki pochodzenia żydowskiego.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa, kupca i działacza społecznego, i Szyfry Michelson.

Nauka, studia[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu gimnazjum i szkoły muzycznej w Lipawie studiował na uniwersytecie w Dorpacie i Uniwersytecie w Berlinie, gdzie w 1897 r. uzyskał tytuł doktora medycyny. Przez pewien czas był asystentem w klinice słynnego dermatologa i wenerologa prof. Alberta Neissera we Wrocławiu.

Praca zawodowa w tym służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Przybył do Łodzi i tu rozpoczął prywatną praktykę lekarską. Wkrótce jednak został powołany do służby wojskowej - uczestniczył jako lekarz wojskowy w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904-1905).

Po demobilizacji przybył do Łodzi i wspólnie z Zygmuntem Golcem i Stanisławem Jelnickim, założył przy ul. Wólczańskiej 36 prywatną lecznicę chorób skóry, dróg moczowych i chorób wenerycznych. W 1910 r. przywiózł z Frankfurtu nad Menem wynaleziony przed rokiem przez Paula Ehrlicha preparat krętkobójczy salwarsan „606”, stanowiący przełom w leczeniu chorób wenerycznych. Oprócz typowej działalności leczniczej prowadzono w lecznicy także swoiste badania profilaktyczne - „badanie mamek i służby na syfilis z wydaniem odpowiednich świadectw”[1].

Po wybuchu I wojny światowej został ponownie zmobilizowany, służył w armii rosyjskiej na froncie wschodnim. Po demobilizacji od 1918 r. znów praktykował jako lekarz w Łodzi.

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

Oprócz pracy zawodowej udzielał się społecznie, m. in. jako współzałożyciel i wieloletni wiceprzewodniczący Łódzkiego Żydowskiego Towarzystwa Muzycznego i Literackiego „Hazomir” (1906-1910), Łódzkiego Żydowskiego Towarzystwa Gimnastyczno-Sportowego oraz Komitetu Wykonawczego Centralnego Związku Żydowskich Towarzystw Gimnastyczno-Sportowych Rzeczypospolitej Polskiej w Łodzi[2]. Uczestniczył aktywnie w towarzystwie dobroczynnym „Linas Hacedek”.

Działalność dziennikarska[edytuj | edytuj kod]

Pisywał do gazet; był recenzentem muzycznym łódzkiej gazety „Neue Lodzer Zeitung”, publikował też w berlińskim czasopiśmie „Die Musik”. Zamieszczał też liczne artykuły naukowe z dziedziny medycyny, głównie w niemieckiej prasie fachowej.

Adresy zamieszkania[edytuj | edytuj kod]

W 1920 i 1937 r. mieszkał przy ul. Nawrot 7[3][4].

W getcie łódzkim był członkiem II Rady, ukonstytuowanej w lutym 1940 r. Data i miejsce śmierci nieznane.

Żonaty z Julią Klein, ur. 10 czerwca 1885 r. w Mitawie. W getcie łódzkim mieszkali przy ul. Franciszkańskiej 107.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Łódzki przewodnik medyczny, Łódź 1909
  2. Informator m. Łodzi z kalendarzem na rok 1919, Wydany nakładem Magistratu m. Łodzi, Łódź 1919, s. 234
  3. Informator m. Łodzi z kalendarzem na rok 1920, Opracowany i wydany przez Wydział Statystyczny Magistratu m. Łodzi, Łódź 1920, s. 502
  4. Księga adresowa m. Łodzi (…) Rocznik 1937-1939. Łódź 1937[?] dz. II Wykaz mieszkańców m. Łodzi s. 109

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]