MS Stalowa Wola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stalowa Wola
Poprzednie nazwy

"Rio Pardo", "Pine Court", "Henry Horn"

Bandera  Polska
Call sign SPEK
Operator GAL (1939)
PLO (1951-1959)
Dane podstawowe
Typ drobnicowiec
Historia
Stocznia Friedrich Krupp, Germaniawerft A.G., Kilonia
Data wodowania 1924
Data zatonięcia 19 marca 1956
Dane techniczne
Nośność (DWT) 4550/4620[1]
Liczba członków załogi 28
Liczba pasażerów 4-6
Długość całkowita (L) 96,5 m
Szerokość (B) 14,5 m
Zanurzenie (D) 6,5 m
Pojemność brutto: 3133 RT

netto 1811 RT

Napęd mechaniczny
Silnik spalinowy 6-cylindrowy, Krupp
Moc silnika 1400 KM
Liczba śrub napędowych 1
Prędkość maks. 8-9 w.

MS Stalowa Wola ex "Rio Pardo", ex "Pine Court", ex "Henry Horn" – polski drobnicowiec, zwodowany w 1924.

Stalowa Wola została zakupiona w lutym 1939 r. od norweskiej firmy A.S. Sobral, Oslo przez GAL wraz z bliźniaczym MS Morska Wola do obsługi towarowej linii południowoamerykańskiej. Stalowa Wola przybyła pierwszy raz do Gdyni 15 czerwca 1939 roku z transportem złomu z USA. Podniesienie polskiej bandery miało miejsce 22 lipca 1939 po zakończeniu remontu w Stoczni Gdańskiej.

5 lipca 1940 po kapitulacji Francji statkowi dowodzonemu przez kpt. Jana Strzembosza udało się brawurowo wydostać z Dakaru i udać do Wielkiej Brytanii. Przez kolejne 4 lata niemal bez przerwy statek pływał w konwojach atlantyckich.

Po wojnie statek wrócił do kraju 16 kwietnia 1946 roku i obsługiwał m.in. linię lewantyńską i południowoamerykańską, jednak z uwagi na zużycie i nieznaczną szybkość zatrudniany był w trampingu. W 1951 przejęty został przez PLO. W sezonie letnim 1955 pełnił funkcje pomocniczej bazy rybackiej na Morzu Północnym. W drodze z Morza Śródziemnego do Gdyni zatonął 19 marca 1956 w czasie silnego sztormu u północno-zachodnich wybrzeży Hiszpanii (pozycja 44°54'N, 10°09'E). Powodem zatonięcia było przesunięcie się ładunku rudy na lewą burtę. Cała załoga została uratowana przez motorowiec "Hugo Kołłątaj".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Miciński, Stefan Kolicki: Pod polską banderą. Gdynia: Wydawnictwo Morskie, 1962, s. 142, seria: Biblioteka miesięcznika "Morze".
  • Jan Piwowoński: Flota spod biało-czerwonej. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1989, s. 49. ISBN 83-10-08902-3.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. po wojnie