SS Polonia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SS Polonia
Ilustracja
Poprzednie nazwy

„Kursk”

Bandera

 Polska

Port macierzysty

Gdynia

Armator

Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe SA

Dane podstawowe
Typ

parowiec

Historia
Stocznia

Barclay, Curle & Co. Ltd.

Data wodowania

1910

Data wycofania ze służby

1939

Dane techniczne
Nośność (DWT)

7200

Liczebność załogi

290

Liczba pasażerów

800

Długość całkowita (L)

137,20 m

Szerokość (B)

17,20 m

Zanurzenie (D)

7,60 m

Pojemność

brutto: 7500 RT
netto: 4519 RT

Napęd mechaniczny
Silnik

2 maszyny parowe

Moc silnika

6000 KM

Liczba śrub napędowych

2

Prędkość maks.

14 w.

SS Poloniastatek pasażerski, używany w latach 1912-1939. Początkowo nosił nazwę Kursk.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Polonia, początkowo Kursk (jeden z tzw. „klejnotów Księżniczki Dagmary”[1]), była statkiem pasażersko-drobnicowym, zbudowana została w 1910 roku w Glasgow. Początkowo służyła na linii rosyjsko-amerykańskiej, tj. pomiędzy Lipawą i Nowym Jorkiem. Byłą drugim z czterech statków zbliżonej konstrukcji: pierwszy, Rossija zbudowany w 1908 r. nie pływał nigdy pod polską banderą, dwoma kolejnymi były przyszłe polskie statki SS Pułaski i SS Kościuszko. Chrzest okrętu odbył się w 1919 roku w Konstantynopolu[2].

W 1921 roku znalazła się (wraz z pozostałymi trzema statkami) pod banderą duńską, jako własność kompanii żeglugowej Det Östasiatiske Kompagni obsługującą Balitic-American Line, wtedy też nadano jej nazwę Polonia, bowiem statek miał przewozić do Ameryki głównie emigrantów z Polski. Pozostałe statki otrzymały nazwy trzech państw bałtyckich: Latvia, Estonia i Lithuania.

Statek obsługiwał odtąd linię Lipawa-Gdańsk-Kopenhaga-Nowy Jork. Na mocy umowy z 11 marca 1930 roku – za 18 milionów złotych – przeszedł, razem z SS „Pułaski” i SS „Kościuszko”, pod banderę polską, do spółki Polskie Transatlantyckie Towarzystwo Okrętowe (PTTO), a od października 1934 roku do Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe SA (GAL) bez zmiany nazwy, zapoczątkowując polską flotę pasażerską. Duńczycy sprzedali linię (wraz z prawem do przystani w dokach Nowego Jorku[1]) i „klejnoty” chętnie, bo właśnie w roku 1930, wobec załamania się gospodarki amerykańskiej w czasach wielkiego kryzysu władze Stanów Zjednoczonych drastycznie obniżyły kwoty imigranckie. Linię obsługiwały wtedy już tylko trzy statki, największy i najstarszy, Latvia (eks- Rossija) został wcześniej sprzedany do Japonii.

"Polonia” obsługiwała linię Gdynia-Kopenhaga-Halifax-Nowy Jork. Pierwszym kapitanem statku był Mamert Stankiewicz, który dowodził nim do czasu objęcia dowództwa nowego polskiego flagowego statku MS Piłsudski. W związku ze zmniejszeniem się liczby pasażerów na trasie transatlantyckiej, od roku 1933 skierowano statek na tzw. linię palestyńską Konstanca-Stambuł-Jafa-Hajfa-Pireus-Stambuł-Konstanca, gdzie przewoził przede wszystkim emigrujących z Polski do Palestyny Żydów[3].

Na tej trasie statek odbył 123 rejsy. Pływał też jako wycieczkowiec (m.in. w lipcu 1931 roku, jako pierwszy polski statek pasażerski dotarł do Nordkapu). Sprzedany został na złom do Włoch w roku 1939.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jan Piwowoński: Flota spod biało-czerwonej, Nasza Księgarnia, Warszawa 1989
  2. Pierwszy okręt polski Nowości Illustrowane 1919 nr 40 s.4, zdjęcie okrętu s. 3 [1]
  3. K.O.Borchardt, ss.201-222

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]