Małgorzata Turewicz Lafranchi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Małgorzata Turewicz Lafranchi (ur. 25 kwietnia 1961 w Szczecinie) – polsko-szwajcarska rzeźbiarka, autorka instalacji.

Małgorzata Turewicz Lafranchi

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1994 żyje i pracuje w Bellinzonie, Ticino[1], Szwajcaria. W latach 1980–1985 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach Andrzeja Dłużniewskiego i Henryka Wiśniewskiego, w 1985 dyplom z wyróżnieniem pt. „Święto“, w którym rozpatruje estetyczne i filozoficzne znaczenie ceremonii i świąt. W 1985–1986 studiowała w „Goetheanum“, w Dornach, Szwajcaria. Jej debiut artystyczny – wystawa pt. „Żywność na święto“, zorganizowana w 1988 roku przez Andrzeja Bonarskiego (tekst do katalogu Stanisław Cichowicz) była znaczącym wydarzeniem artystycznym w Polsce. Jej pierwsze rzeźby pokazywane w 1990 w Galerii Dziekanka w Warszawie (obecnie w kolekcji Pinakothek der Moderne, Monachium) antycypowały tendencje we współczesnej rzeźbie. W latach 90. brała udział w wielu programach stypendialnych w kraju i za granicą: nagroda w duecie z Markiem Kijewskim Konstrukcji w Procesie, Łódź (1990), stypendium MKiS w Hiszpanii (1991), rezydencja w Sammlung Lenz Schönberg, Austria (1993); rezydencja w studio Rosemarie Trockel, Köln (1993); stypendium w Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko (1993), rezydencja Artest, Szwajcaria (1993). Między 2002 a 2004 brała udział w krytykach semestralnych w pracowni Petera Zumthora w Accademia di Architettura, Mendrisio, Szwajcaria, w 2009–2011 pracowała nad projektem „Seduction as Art“, pierwotnie planowanym jako doktorat u Waltera Kuglera w Social Sculpture Unit, Brooks University, Oxford i sfinalizowanym niezależnie w wystawie „The Shell Collector“[2]. Artystka w swojej sztuce często posługuje się w sposób ironiczny i żartobliwy teoriami naukowymi i filozoficznymi, nadając im nowe znaczenia. Charakterystyczne dla jej prac jest niekonwencjonalne użycie materiałów przemysłowych oraz minimalistyczny, redukcyjny styl. W 1994 poślubiła Fiorenzo Lafranchi, szwajcarskiego wydawcę i edukatora, w 1995 urodził się ich syn Olek Mario Dada.

Wystawy[edytuj | edytuj kod]

Prace artystki były prezentowane w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych, w Polsce i za granicą, między innymi: w Muzeum Narodowym w Szczecinie (1990), w Facultad de Bellas Artes, Madryt (1991), w Galerii Narodowej Zachęta, Warszawa (1992, 1998, 2015), w Muzeum Sztuki w Turku, Finlandia (1992), w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa (1992), Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko (1992,1995,1999), NGBK, Berlin (1996), w Museo Cantonale d‘Arte, Lugano (2002,2003,2007), Trinitatiskirche, Köln (2005), Hangar Bicocca, Milano (2005), Pinacoteca Casa Rusca, Locarno (2008), Museo d‘Arte[3], Lugano (2011), w Muzeum w Wilanowie (2012), Art Stations, Poznań (2016), MCSW Elektrownia, Radom (2017, 2018), Galeria Salon Akademii[4], ASP, Warszawa (2017), Vasarely Muzeum, Budapeszt (2017,2018). W galeriach: BWA Szczecin, BWA Białystok, BWA Lublin (1990, 1992, 1993), w Galerii Dziekanka, Warszawa (1989, 1990), w Galerii Zderzak[5], Kraków (1993, 2002, 2018), w Galerii Visarte[6], Locarno, (2002), Zona Sztuki Aktualnej[7], Szczecin (2015), w Galerii Propaganda[8], Warszawa (2016), Galleria Agostini[9], Lugano (2017, 2018). Brała udział w AVE Videofestival, Arnhem, Holandia (1991), w projektach „Art for the World“ [10]w Delhi (2004, 2005), Bex & Arts, Bex (2005), w plenerach Artystów Posługujących się Językiem Geometrii, organizowanych przez dr. Bożenę Kowalską, Radziejowice (2016, 2017, 2018), w Rassegna di arte pubblica, Morcote[11] (2016, 2018).

Kolekcje[edytuj | edytuj kod]

Prace Małgorzaty Turewicz Lafranchi znajdują się w kolekcjach sztuki współczesnej w Polsce i za granicą, między innymi: w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski[12], Warszawa, Galeria Narodowa Zacheta[13], Warszawa, Kolekcja Bonarskich, Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej “Elektrownia“, Radom, Museo Cantonale d‘Arte[14], Lugano, Museo Villa dei Cedri, Bellinzona, Muzeum Narodowe, Szczecin, Muzeum Akademii Sztuk Pięknych, Warszawa, Pinakothek der Moderne[15], Staatsgalerie Moderner Kunst, München oraz w wielu kolekcjach prywatnych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Le celebrità internazionali in Ticino - OLTRECONFINITI (CAN) - Repubblica e Cantone Ticino, www4.ti.ch [dostęp 2018-12-15] (wł.).
  2. Margherita Turewicz Lafranchi — The Shell Collector copy, galeriaskala.com [dostęp 2019-04-11].
  3. Margherita Turewicz-Lafranchi (1961). consonanzelugano
  4. Małgorzata Turewicz-Lafranchi – Salon Akademii, salonakademii.asp.waw.pl [dostęp 2018-12-15] (pol.).
  5. http://zderzak.pl/2018-dusza-turewicz,748.html
  6. Margherita Turewicz Lafranchi, 2002 [dostęp 2018-12-16] (ang.).
  7. http://zona.akademiasztuki.eu/Main/Artykul/prace-recznemalgorzata-turewicz-lafranchi
  8. Małgorzata Turewicz-Lafranchi, en.prpgnd.net [dostęp 2018-12-15] (pol.).
  9. mostra/Margherita Turewicz Lafranchi — Galleria Daniele Agostini, www.danieleagostini.ch [dostęp 2018-12-25] (ang.).
  10. art for the world, artfortheworldarchives.net [dostęp 2018-12-16].
  11. Un percorso d’arte | Morcote Turism, morcoteturismo.ch [dostęp 2018-12-15] (ang.).
  12. KOLEKCJA 1 w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, u-jazdowski.pl [dostęp 2018-12-15].
  13. Małgorzata Turewicz-Lafranchi - Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, zacheta.art.pl [dostęp 2018-12-15] (pol.).
  14. Museo Cantonale d'Arte, Lugano, www.museo-cantonale-arte.ch [dostęp 2018-12-15].
  15. Sammlung | Malgorzata Turewicz, www.sammlung.pinakothek.de [dostęp 2018-12-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Siedem przestrzeni - Galeria Zderzak, Kraków 1993, ​ISBN 83-901465-3-3
  • Rapaci: Margherita Turewicz-Lafranchi, Luca Mengoni, Minelli & Repetto[1]
  • Małgorzata Turewicz Lafranchi. Kwiatostany i inne prace - Galeria Zderzak, Kraków 2002, ​ISBN 83-87279-25-0
  • Biwak, Małgosia Turewicz Lafranchi, Trinitatiskirche, Köln 2005
  • Margherita Turewicz Lafranchi. Adonis‘Garden, Museo Cantonale d‘Arte [2], 2007, Lugano
  • Uśpiony kapitał - Fundacja Profile, Warszawa 2012, ISBN 987-83-931657-8-0
  • Traps - Galeria Propaganda, Warszawa 2016, ​ISBN 978-83-939596-7-9
  • Dziekanka artystyczna - Akademia Sztuk Pięknych, Warszawa 2017, ​ISBN 978-83-65455-61-1
  • Sztuka a wartości Ponadczasowe - Radziejowice 2016, ​ISBN 978-83-62140-89-3
  • Światło w geomertii - Radziejowice 2017, ​ISBN 978-83-62140-10-7

Linki Zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

www.turewicz.com

Referencje[edytuj | edytuj kod]

  1. Rapaci: Margherita Turewicz-Lafranchi, Luca Mengoni, Minelli & Repetto, Antico monastero delle Agostiniane, 1996 [dostęp 2018-12-16] (wł.).
  2. swissbib : Margherita Turewicz Lafranchi / [Text: Marco Franciolli] (Buch), www.swissbib.ch [dostęp 2018-12-15] (niem.).