Magnificat Bacha (BWV 243)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pierwszą wersję Magnificat (BWV 243a) - utworu do łacińskiego tekstu Wulgaty pochodzącego z Ew. Św. Łukasza 1,46 - skomponował J. S. Bach w roku 1723[1]. Prawykonanie miało miejsce w Boże Narodzenie tegoż roku. W latach 1732-1735 Bach przekomponował utwór (zmienił tonację z Es dur na D dur) i w tej wersji (BWV 243) wykonywany jest on dziś najczęściej. Utwór ma niezwykle uroczysty charakter, co podkreśla już przewidziana przez kompozytora w partyturze obsada: pięciogłosowy chór (SSATB), trzy trąbki, dwa oboje, dwa oboje d'amore, smyczki, kotły i basso continuo.

Konstrukcja utworu[edytuj | edytuj kod]

Magnificat Bacha zbudowany jest z 12 części: 5 chórów, 5 arii, tercetu i duetu. Całość utworu jest niezwykle zwarta i dynamiczna, pozbawiona jest recytatywów (co jest w twórczości Bacha dość niezwykłe). W zamykającym dzieło chórze kompozytor wykorzystuje materiał muzyczny z chóru wstępnego nadając mu w ten sposób konstrukcję ramową. Wersja Es-dur (BWV 243a) zawierała dodatkowo 4 utwory.

W skład Magnificat wchodzą:

  • Magnificat anima mea Dominum - chór
  • Et exsultavit spiritus meus - aria na sopran II
  • Vom Himmel hoch (BWV 243a) - chorał
  • Quia respexit humilitatem ancillae suae - aria na sopran I
  • Omnes generationes - chór
  • Quia fecit mihi magna qui potens est - aria na bas
  • Freut euch und jubiliert (BWV 243a) - chorał
  • Et misericordia - duet na tenor i alt
  • Fecit potentiam bracchio suo - chór
  • Gloria in excelsis (BWV 243a) - chór
  • Deposuit potentes de sede - aria na tenor
  • Esurientes implevit bonis - aria na alt
  • Virga Jesse floruit (BWV 243a) - duet na sopran i bas
  • Suscepit Israel puerum suum - trio na dwa soprany i alt
  • Sicut loctus est ad patres nostros - chór
  • Gloria Patri, gloria Filio, gloria et Spiritui Sancto - chór

Przypisy

Linki[edytuj | edytuj kod]