Mahmud Tajmur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mahmud Tajmur
محمود تيمور
Data i miejsce urodzenia 16 czerwca 1894
Kair
Data i miejsce śmierci 25 sierpnia 1973
Lozanna
Narodowość egipska
Język arabski
Dziedzina sztuki opowiadanie, nowela, dramat

Mahmud Tajmur (ur. 1894 w Kairze, zm. 1973) – arabski pisarz, nowelista.

Był synem Ahmada Tajmura, i młodszym bratem pisarza Muhammada Tajmura. Wykształcenie zdobył w Kairze, następnie wyjechał do Francji, gdzie zapoznał się z literaturą europejską i francuską.

Po powrocie do kraju wiele czasu spędził na wsi aby potem tworzyć powieści w oparciu o tematykę życia na egipskiej wsi. Wiele z tych dzieł zostało w późniejszym okresie przetłumaczone na języki krajów europejskich (m.in. fr., ang., hiszp.). Kilka z nich ukazało się w języku polskim.

Członek Akademii Języka Arabskiego w Kairze i członek Akademii Arabskiej w Damaszku.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Tomy nowel[edytuj | edytuj kod]

  • 1925 – Asz-Szajch Dżum’a
  • 1928 – Szajch Sajjid Abit
  • 1930 – Al-hadżdż Szalabi

Dramaty[edytuj | edytuj kod]

  • 1942 – Al-Machba rakm 13 (Schron nr 13)
  • 1953 – Al-Muzajjafun (Fałszerze)

Sztuki historyczne[edytuj | edytuj kod]

  • 1945 Hawa al-Chalida (Wieczna Ewa)
  • 1945 Al-Jaum chamr (Dziś wino)

Komedie[edytuj | edytuj kod]

  • 1943 – Al-Maukib (Orszak)
  • 1943 – Haflat szaj (Herbatka)
  • 1943 – Chamsa wa chumajsa (Amulety)
  • 1943 – Abu Szusza

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Bielawski, K. Skarżyńska-Bocheńska, J. Jasińska, Nowa i współczesna literatura arabska 19 i 20 w. Literatura arabskiego Wschodu, Warszawa 1978, s. 428–436.
  • J. Bielawski, Historia literatury arabskiej. Zarys, Warszawa 1968, s. 384–385.
  • Mały słownik kultury świata arabskiego, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1971