Majkong krabożerny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Majkong)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Majkong krabożerny
Cerdocyon thous[1]
(Linnaeus, 1766)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

drapieżne

Podrząd

psokształtne

Rodzina

psowate

Rodzaj

Cerdocyon
C.H. Smith, 1839[2]

Gatunek

majkong krabożerny

Synonimy

Rodzaju:

Gatunku:

Podgatunki
  • C. t. thous (Linnaeus, 1766)
  • C. t. aquilus (Bangs, 1898)
  • C. t. azarae (Wied-Neuwied, 1824)
  • C. t. entrerianus (Burmeister, 1861)
  • C. t. germanus G.M. Allen, 1923
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Majkong krabożerny[6], majkong[a], lis krabojad (Cerdocyon thous) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych. Jedyny przedstawiciel rodzaju majkong[6] (Cerdocyon)[7]. Jest łatwy do oswojenia i hodowli, ale jego futro nie jest tak cenione jak futra innych psów.

Występowanie i środowisko[edytuj | edytuj kod]

Żyje w rzadkich lasach i na stepach Ameryki Południowej, zamieszkując w zależności od podgatunków[7]:

Zamieszkuje sawanny i zalesione obszary (Eisenberg, 1999) takie jak kolczaste zarośla krzewiaste, widne lasy (np. caatinga), pół otwarte sawanny np. llanos (Wenezuela). Najczęściej w porze deszczowej pojawia się w wyżynnych partiach swego zasięgu, zaś podczas pory suchej przenosi się w niższe tereny (Nowak, 1999).

Ewolucja i systematyka[edytuj | edytuj kod]

Cerdocyon thous uległ ewolucji radiacyjnej na kontynencie południowoamerykańskim. Majkong wytworzył pięć podgatunków różniących się rozmiarami i kolorytem sierści (Bisbal, 1988). Takson siostrzany w stosunku do Nyctereutes[8].

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Cerdocyon: gr. κερδω kerdō „lis”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”[9].
  • Thous: gr. θως thōs, θωος thōos „szakal”[10].
  • Carcinocyon: καρκινος karkinos „krab”[11]; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”[12].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 57–77,5 cm, długość ogona 22–41 cm; masa ciała 4,5–5,8 kg[13]. Sierść krótka i gęsta. Prezentuje ubarwienie zmienne od szaro-brązowego z żółtym nalotem poprzez bardziej blade, popielato nakrapiane, aż po ciemno szare. Wzdłuż grzbietu biegnie czarna pręga, ogon ciemniejszy z czarnym nalotem na końcu. Gęsto owłosiony ogon często trzyma wyżej uniesiony.

Tryb życia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Majkong tworzy monogamiczne pary, albo niewielkie grupy, które polują indywidualnie, a podczas sezonu rozrodczego parami. Zagęszczenie populacji przedstawia się następująco: jedni badacze wskazują rozmieszczenie jednego osobnika na 4 km². Berta (1982) wskazuje na zagęszczenie zmieniające się od 0,6 do 0,9 km² na jednego osobnika. Podczas pory suchej zauważono większy terytorializm, podczas pory deszczowej, kiedy jest więcej pokarmu poszczególne obszary terytorium mogą się na siebie nakładać (Nowak, 1999). Kryjówki i legowiska często są zakładane w krzakach, bądź w gęstej trawie, te nory mają kilka wejść.

Majkong

Rozród majkonga, jako zwierzęcia tropikalnego, nie jest uzależniony od pór roku; odbywa się dwukrotnie w ciągu roku. Dojrzałość płciową majkong uzyskuje po 9 miesiącach, a jej przejawem jest terytorialne oddawanie moczu (Berta, 1982; Mendel, 1988).

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Jest tzw. oportunistą pokarmowym ponieważ żywi się rozmaitym pokarmem. Żywi się skorupiakami, owadami, jaszczurkami, krabami, padliną, owocami i jajami żółwi. Spożywany pokarm jest różnorodny i często dieta jest różna w różnych badaniach, co może sugerować sezonowość pokarmową i pokarmową zmienność geograficzną. Podczas pory deszczowej dieta zawiera więcej krabów i skorupiaków, podczas pory suchej więcej owadów (Berta, 1982). Majkong przyczynia się do regulacji gryzoni i szkodliwych owadów.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Mimo że futro ma małą wartość, zwierzę często jest zabijane przez miejscowych, choć nie ma jednoznacznych dowodów, że może atakować zwierzęta gospodarskie. Gatunek obecnie nie jest chroniony, mimo to kurczenie się jego siedlisk poprzez działalność rolniczą oraz coraz większa liczba zdziczałych psów może stanowić pewne zagrożenie dla liczebności gatunku.

Status konserwacji[edytuj | edytuj kod]

W konwencji waszyngtońskiej (CITES) spisany jako niezagrożony wymarciem - Appendix II (CITES, 2000). W przypadku IUCN, zwierzę jest wpisane w kategorii "Least Concern" czyli "najmniejszej troski" (Canid Specialist Group, 1998).

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nazwa majkong używana jest również w odniesieniu do rodzaju Cerdocyon (zob. majkong).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cerdocyon thous, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. C.E.H. Smith: Dogs. Edinburg: W.H. Lizars, 1839, s. 259. (ang.)
  3. J.E. Gray. Notes on the Skulls of the Species of Dogs, Wolves, and Foxes (Canidae) in the Collection of the British Museum. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1868, s. 493, 1868 (ang.). 
  4. J.A. Allen: Reports of the Princeton University Expeditions to Patagonia, 1896-1899. Wyd. 1. Cz. 3. Princeton: The University, 1905, s. 153. (ang.)
  5. M. Lucherini, Cerdocyon thous, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.1 [dostęp 2015-07-12] (ang.).
  6. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 148. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  7. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 428. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  8. R.H. Tedford, X. Wang & B.E. Taylor. Phylogenetic systematics of the North American fossil Caninae (Carnivora, Canidae). „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 325, s. 1–218, 2009. DOI: 10.1206/574.1 (ang.). 
  9. Palmer 1904 ↓, s. 172.
  10. Palmer 1904 ↓, s. 676.
  11. Jaeger 1944 ↓, s. 41.
  12. Jaeger 1944 ↓, s. 66.
  13. C. Sillero-Zubiri: Family Canidae (Dogs). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 426. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]