Mark Sołonin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mark Siemionowicz Sołonin (ros. Марк Семёнович Солонин), ur. 29 maja 1958 w Kujbyszewie – rosyjski pisarz i publicysta historyczny. W latach 19871991 działacz opozycji demokratycznej w ZSRR.

Jego twórczość jest związana z frontem wschodnim II wojny światowej, na którym walczył w randze szeregowego jego ojciec, Siemion Markowicz. Specjalizuje się zwłaszcza w pierwszym okresie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej po rozpoczęciu 22 czerwca 1941 r. przez Wehrmacht operacji Barbarossa. Przebieg walk w tym okresie uznaje za katastrofę Armii Czerwonej. Dokonał między innymi zestawienia gotowości bojowej Związku Radzieckiego w 1941 r., wykazując, że w rzeczywistości było to państwo dużo lepiej uzbrojone od hitlerowskich Niemiec, zaś jego polityka zagraniczna w latach 1939–1941 była prowojenna. Przyczynę klęski Armii Czerwonej w pierwszych tygodniach wojny z Niemcami upatrywał w panice, masowych dezercjach i błędach w dowodzeniu, a także w nieprzychylnej stalinowskiemu państwu postawie jego obywateli.

Jego twórczość, uważana za kontynuację pionierskich, w zakresie podważania mitów propagandy ZSRR, prac Wiktora Suworowa, stoi w opozycji do wielu tez oficjalnej historiografii radzieckiej, jak i tez Suworowa.[1]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • 22 czerwca 1941, czyli jak zaczęła się wielka wojna ojczyźniana
    Drohobycz 2004, pt. Бочка и обручи, или Когда началась Великая Отечественная война? ISBN 9665381474
    Moskwa 2006, pt. 22 июня, или Когда началась Великая Отечественная война? ISBN 5699151966
    wydanie polskie: 2007 (Rebis)
  • 23 czerwca – Dzień "M" (23 июня: "день М")
    wydanie polskie: 2008 (Rebis)
  • Na uśpionych lotniskach (На мирно спящих аэродромах)
    wydanie polskie 2009 (Rebis)
  • 25 czerwca – głupota czy agresja? (25 июня: глупость или агрессия?)
    wydanie polskie 2011 (Rebis)
  • Nic dobrego na wojnie (Нет блага на войне)
    wydanie polskie 2011 (Rebis)

Przypisy

  1. „Niestety, obalając stare mity, Suworow pospieszył się i zastąpił je nowymi. Okazuje się, że Armia Czerwona była wielka i potężna – ale tylko do godziny trzeciej rano 22 czerwca 1941 roku. Następnego dnia była ona już wykrwawiona i rozbrojona na skutek niespodziewanej napaści hitlerowców. Z trylogii Suworowa płynie pieśń Pierwszego Obezwładniającego Uderzenia: «W czasie niespodziewanego uderzenia radzieckich czołgistów wystrzelano jeszcze przed tym, zanim dobiegli oni do swoich czołgów, a czołgi spłonęły lub zostały zdobyte bez załóg (...) Niespodziewane uderzenie na lotniska oślepiło dywizje pancerne (...) Radzieckie samoloty rozpoznawcze nie mogą podnieść się w niebo (...) Naszemu cyklopowi wybito oko. Nasz cyklop jest ślepy. Macha on gołymi pięściami i miota się w bezsilnej złości.» I tak dalej. (...)
    Przy całkowitej zewnętrznej sprzeczności i wersja Suworowa, i wersja Stalina-Chruszczowa zgodne są w jednym: przyczyny katastrofy wojennej upatrują one w liczebności i jakości czołgów i samolotów, starannie unikając wszystkiego co jest związane z działaniem (lub brakiem działań) czołgistów, artylerzystów, lotników, obsługi karabinów maszynowych i ich dowódców.
    Trudno powiedzieć, czy fałszywy trop, na który Wiktor Suworow skierował rzesze swych zwolenników, był rezultatem mijania się z prawdą w dobrej wierze, czy też mamy do czynienia z zamierzoną literacką mistyfikacją. Jakkolwiek było, w ostatnich latach w literaturze historycznej dużą popularność zdobyły obie suworowowskie legendy: i ta o «pierwszym obezwładniającym uderzeniu Wehrmachtu», i ta, że klęska Armii Czerwonej spowodowana była tym, że wojska, które szkolono, wyposażono i przygotowano do prowadzenia operacji zaczepnych, zostały 22 czerwca 1941 roku zmuszone do przejścia do obrony.”
    Mark Sołonin: 22 czerwca 1941, czyli jak zaczęła się Wielka Wojna Ojczyźniana. (tłum.) Tomasz Lisiecki. Poznań: Rebis, 2008, s. 20, 23. ISBN 978-83-7510-130-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]