Megafauna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Megafauna ((gr.) megas "olbrzymi" + (łac.) fauna "zwierzę") – termin stosowany w archeologii i paleontologii dla określenia zwierząt o dużych rozmiarach[1]. Za miernik uznawana jest masa ciała i stosuje się dwie wartości graniczne: zwierzęta o masie powyżej 45 kg (100 funtów) lub powyżej 100 kg (220 funtów). Termin megafauna może zawierać podkategorie uwzględniające pozycję troficzną zwierząt w której wyróżnia się megaroślinożerców (np. jeleń szlachetny) , megamięsożerców (np. lew), i rzadziej megawszystkożerców (np. niedźwiedź grizzly).

Megafauna jest w obszarem zainteresowania paleobiologów zajmujących się plejstocenem ze względu na masowe wymieranie w tym okresie zwierząt o dużych rozmiarach (40 - 100 tys. lat temu). Wiele gatunków, które wyginęły w tym okresie miało olbrzymią masę[2][3]. Przedstawicielami megafauny plejstoceńskiej były osiągające kilka ton masy ssaki np: nosorożec włochaty, mamuty czy inne trąbowce oraz lwy workowate, ptaki moa, lemury olbrzymie, a także drapieżniki jak megalania bądź tygrys szablozębny. Za wyginięcie megafauny plejstoceńskiej często wini się człowieka, jednakże zmiany klimatyczne także musiały mieć w tym swój udział[4]. Siła dowodów nie jest jednak zadowalająca[5].

Termin stosowany jest również w opisach populacji współczesnych zwierząt o dużych rozmiarach występujących na danym terenie[6]. Za współczesnych przedstawicieli megafauny uznaje się słonie, żyrafy, hipopotamy, nosorożce, niedźwiedzie, żubry (bizony), łosie i inne z jeleniowatych itp.

Przypisy

  1. Megafauna (ang.). About.com Archeology. [dostęp 15 kwietnia 2012].
  2. Steve Webb: Corridors to Extinction and the Australian Megafauna. Newnes, 2013-02-27. ISBN 9780124078406. [dostęp 2015-09-20]. (ang.)
  3. Richard A. Fariña, Sergio F. Vizcaíno, Gerry De Iuliis: Megafauna: Giant Beasts of Pleistocene South America. Indiana University Press, 2013-05-22. ISBN 0253007194. [dostęp 2015-09-20]. (ang.)
  4. Graham W. Prescott, David R. Williams, Andrew Balmford, Rhys E. Green i inni. Quantitative global analysis of the role of climate and people in explaining late Quaternary megafaunal extinctions. „Proceedings of the National Academy of Sciences”. 109 (12), s. 4527-4531, 2012-03-20. DOI: 10.1073/pnas.1113875109. ISSN 0027-8424. PMID: 22393004. PMCID: PMC3311372 (ang.). [dostęp 2015-09-20]. 
  5. Anthony John Stuart. Late Quaternary megafaunal extinctions on the continents: a short review. „Geological Journal”. 50 (3), s. 338-363, 2015-05-01. DOI: 10.1002/gj.2633. ISSN 1099-1034 (ang.). [dostęp 2015-09-20]. 
  6. Megafauna (ang.). The free dictionary.com. [dostęp 15 kwietnia 2012].