Metropolia Pafos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Metropolia Pafos
Ιερά Μητρόπολις Πάφου
Ilustracja
Cerkiew Theoskepasti w Pafos
Państwo  Cypr
Siedziba Pafos
Data powołania okres apostolski
Wyznanie prawosławne
Kościół Kościół Cypru
Biskup diecezjalny metropolita Pafos Jerzy (Papachrysostomou)
Biskup pomocniczy biskup Arsinoe Nektariusz (Spyrou)
brak współrzędnych
Strona internetowa

Metropolia Pafos – jedna z eparchii Cypryjskiego Kościoła Prawosławnego, z siedzibą w Pafos.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Starożytność[edytuj | edytuj kod]

Początki chrześcijaństwa w regionie Pafos sięgają, podobnie jak w przypadku całego Cypru, okresu działalności apostołów. Według tradycji ewangelizację ludności prowadzili tu św. Barnaba i św. Paweł z Tarsu. Na temat działalności Kościoła w Pafos w trzech pierwszych wiekach brakuje jednak pisemnych źródeł[1]. Jest jednak możliwe, że do trzęsień ziemi w 332 i 342 to biskup Pafos był zwierzchnikiem chrześcijańskich struktur na całej wyspie. W IV w. w Pafos wzniesiono bazylikę św. Cyriaka oraz bazylikę Matki Bożej Opiekunki Portu[2]. W 325 biskup Pafos Cyryl (lub Cyriak) uczestniczył w soborze nicejskim, w 381 biskup Juliusz uczestniczył w soborze konstantynopolitańskim I, zaś w 431 biskup Saprikiusz brał udział w soborze efeskim[1]. Po zajęciu Pafos przez Arabów w 653 obydwie starożytne bazyliki w mieście zostały zniszczone. Odbudowa tych i innych świątyń chrześcijańskich nastąpiła po wycofaniu się najeźdźców w 680[1].

Okres frankokracji i rządów tureckich[edytuj | edytuj kod]

Po objęciu władzy na Cyprze przez francuską dynastię Lusignanów nowi władcy podjęli starania na rzecz szerzenia na wyspie katolicyzmu. Ponadto w 1260 papież Aleksander IV ogłosił likwidację prawosławnego arcybiskupstwa Cypru i powołanie na wyspie hierarchii łacińskiej. Prawosławny hierarcha Pafos musiał przenieść swoją siedzibę do Arsinoe, gdzie eparchię tego wyznania zlikwidowano[1].

Metropolia Pafos została reaktywowana w II poł. XVII w. razem z metropoliami Kition i Kirenii. Podobnie jak inni hierarchowie Cypryjskiego Kościoła Prawosławnego, jej zwierzchnicy aktywnie brali udział w obronie praw Greków cypryjskich. Metropolita Leoncjusz razem z arcybiskupem Chrystodulosem I prowadził tajną korespondencję z królem hiszpańskim Filipem III i księciem Sabaudii Karolem Emanuelem II w sprawie wyzwolenia Cypru. Metropolita Panaret (zm. 1790) został za swoją osobistą postawę i zaangażowanie w sprawy społeczne ogłoszony świętym przez patriarchę Konstantynopola Gerazyma[1].

W 1821 metropolita Pafos Chryzant został stracony razem z grupą innych duchownych (w tym arcybiskupem Cypru Cyprianem) z powodu poparcia Kościoła dla powstania w Grecji[1].

W ostatnich dekadach XIX wieku oraz na początku XX stulecia metropolici Laurenty, Epifaniusz i Jakub przyczynili się do założenia i wzmocnienia greckich szkół w Nikozji i w swojej eparchii[1].

Pod władzą brytyjską i w niepodległej Republice Cypru[edytuj | edytuj kod]

Po włączeniu Cypru w skład kolonii brytyjskich Kościół Cypru, w tym hierarchia eparchii Pafos, na nowo podjął walkę o niepodległość wyspy. Metropolita Pafos Leoncjusz od 1933 do 1947 był locum tenens Kościoła, po wygnaniu zaangażowanych w ruch narodowy metropolitów Kirenii Makarego i Kition Nikodema. Leoncjusz domagał się przyłączenia Cypru do Grecji (enosis). W 1947 został wybrany na arcybiskupa Cypru, lecz zmarł 36 dni po wyborze[1]. W latach 50. XX wieku metropolia przeżywała znaczne trudności materialne wywołane trzęsieniami ziemi w regionie[1].

W 1959 urząd metropolity Pafos objął Gennadiusz, który w 1972 wypowiedział posłuszeństwo arcybiskupowi Cypru i prezydentowi niepodległego Cypru Makariosowi III, zarzucając mu bezprawne łączenie funkcji kościelnej i państwowej. Z tego powodu został usunięty z urzędu i zastąpiony przez metropolitę Chryzostoma. Znaczny rozwój metropolii miał miejsce w okresie zarządzania nią przez metropolitę Chryzostoma (Demetriou) w latach 1978–2006. W tym okresie została reaktywowana podległa metropolii historyczna eparchia Arsinoe, odbudowano szereg zniszczonych świątyń[1]. Od 2006 urząd metropolity sprawuje Jerzy (Papachrysostomou)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k History of Church of Paphos
  2. Wojciech Mroczyński, Cypr, Poznań: Sorus, 1997, s. 55, ISBN 83-87133-19-1, OCLC 751034776.