Mewa ochocka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mewa ochocka
Larus schistisagus[1]
Stejneger, 1884
Ilustracja
Szata godowa
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

siewkowe

Podrząd

mewowce

Rodzina

mewowate

Podrodzina

mewy

Rodzaj

Larus

Gatunek

mewa ochocka

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     występuje przez cały rok

     zimowiska

Mewa ochocka[3] (Larus schistisagus) – gatunek dużego ptaka z rodziny mewowatych (Laridae). Monotypowy[4], nie jest zagrożony wyginięciem[2].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten jest lęgowy na wybrzeżach północno-wschodniej i wschodniej Syberii, zachodniej Alaski i północnej Japonii[2]. Część populacji jest osiadła, a część zimuje w Japonii, Korei Północnej i Południowej, Chinach i na Tajwanie (czyli głównie w rejonie Morza Ochockiego i Morza Japońskiego)[2][5]. Wyjątkowo pojawia się w Europie[6]; w Polsce stwierdzona po raz pierwszy w 2017 roku[7][8] (obserwacja z roku 2016[9] nie uzyskała akceptacji Komisji Faunistycznej[10]).

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała: 55–67 cm; rozpiętość skrzydeł: 132–148 cm; masa ciała: 1050–1700 g[11].

Osobnik młodociany

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak inne mewy, mewa ochocka jest wszystkożerna – żywi się głównie rybami i morskimi bezkręgowcami, ale nie gardzi padliną, odpadkami, gryzoniami, a nawet owadami. Może rabować gniazda, a czasami także odbierać zdobycz innym morskim ptakom (kleptopasożytnictwo)[5].

Status[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje mewę ochocką za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Całkowita liczebność populacji nie jest dokładnie znana; w 2006 roku zgrubnie szacowano, że zawiera się w przedziale 25 000 – 1 000 000 osobników. Trend liczebności populacji również nie jest znany[2][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Larus schistisagus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c d e Larus schistisagus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Larinae Rafinesque, 1815 - mewy (wersja: 2020-07-29). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-04-30].
  4. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Noddies, gulls, terns, auks. IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-06-19]. (ang.).
  5. a b c Species factsheet: Larus schistisagus. BirdLife International, 2021. [dostęp 2021-04-30]. (ang.).
  6. wynik wyszukiwania: Larus schistisagus. [w:] Tarsiger.com [on-line]. [dostęp 2021-04-30]. (ang.).
  7. B. Nowak. Pierwsze stwierdzenie mewy ochockiej Larus schistisagus w Polsce. „Ornis Polonica”. 59, s. 78–87, 2018. 
  8. Rok 2017. Orzeczenia pozytywne z miesiąca: Grudzień, orzeczenie nr 15920, Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej PTZool [dostęp 2018-01-18] (pol.).
  9. Mewa ochocka po raz pierwszy w Polsce, stanislawczyz.pl, 3 grudnia 2016 [dostęp 2018-01-18] [zarchiwizowane z adresu 2018-01-19] (pol.).
  10. Rok 2017. Orzeczenia negatywne z miesiąca: Maj, orzeczenie nr 15258, Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej PTZool [dostęp 2018-01-18] (pol.).
  11. N. Bouglouan: Slaty-backed Gull. [w:] oiseaux-birds.com [on-line]. [dostęp 2020-06-19]. (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]