Larus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Larus[1]
Linnaeus, 1758[2]
Przedstawiciel rodzaju – mewa srebrzysta (L. argentatus)
Przedstawiciel rodzaju – mewa srebrzysta (L. argentatus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Parvordo Larida
Nadrodzina Laroidea
Rodzina mewowate
Podrodzina mewy
Rodzaj Larus
Typ nomenklatoryczny

Larus marinus Linnaeus

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Larusrodzaj ptaka z rodziny mewowatych (Laridae).

Zasięg występowania[edytuj]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące na wszystkich kontynentach[13].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 40–79 cm; masa ciała 290–2272 g; rozpiętość skrzydeł 96–167 cm[14].

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

  • Larus: łac. larus – drapieżny ptak morski, najprawdopodobniej mewa, od gr. λαρος laros – żarłoczny ptak morski, być może mewa[15].
  • Gavia: łac. gavia – niezidentyfikowany ptak morski, być może rodzaj jakiejś mewy[16].
  • Laroides: rodzaj Larus Linnaeus, 1758; gr. -οιδης -oidēs – przypominający[17]. Gatunek typowy: Larus major Brehm = Larus argentatus Pontoppidan.
  • Leucus: gr. λευκος leukos – biały[18]. Gatunek typowy: Larus marinus Linnaeus.
  • Plautus: łac. plautus – płaskostopy[19]. Gatunek typowy: Larus glaucus Brünnich = Larus hyperboreus Gunnerus.
  • Gabianus: prowansalska nazwa Gabian dla mewy[20]. Gatunek typowy: Larus pacificus Latham.
  • Dominicanus: epitet gatunkowy Larus dominicanus Lichtenstein, 1823; Dominikanin, Jakobin lub zakonnik, w aluzji do czarnych i białych habitów lub szat noszonych przez zakonników[21]. Gatunek typowy: Larus dominicanus M.H.C. Lichtenstein.
  • Glaucus: epitet gatunkowy Larus glaucus Brünnich, 1764 (obecnie syn. Larus hyperboreus); łac. glaucus – modry, niebieskawo-szary, jasny, lśniący, od gr. γλαυκος glaukos – niebiesko-szary, modry[22]. Gatunek typowy: Larus glaucus Brünnich = Larus hyperboreus Gunnerus.
  • Clupeilarus: łac. clupeus lub clipeus – okrągła tarcza, dysk; larus – mewa[23]. Gatunek typowy: Larus fuscus Linnseus.
  • Einalia: gr. ειναλιος einalios – z morza, od ειν ein – z; ἁλς hals, ἁλος halos – morze[24]. Gatunek typowy: Larus argentatus Pontoppidan.
  • Pacificolarus: Pacyfik – Ocean Spokojny; łac. larus – mewa[25]. Gatunek typowy: Larus pacificus Latham.

Podział systematyczny[edytuj]

Do rodzaju należą następujące gatunki[26]:

Przypisy

  1. Larus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C. Linneaus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 136. (łac.)
  3. L. Oken: Lehrbuch der Naturgeschichte. T. 3: Zoologie. Cz. 2. Jena: 1816, s. 537. (niem.)
  4. Ch.L. Brehm. Beschluss Uebersicht der deutschen Vögel. „Isis von Oken”. 1830, s. kol. 993, 1830 (niem.). 
  5. G.R. Gray: Appendix to A list of the genera of birds. London: Richard and John E. Taylor, 1842, s. 15. (ang.)
  6. H.G.L. Reichenbach: Avium systema naturale. Das natürliche system der vögel mit hundert tafeln grösstentheils original-abbildungen der bis jetzt entdecken fast zwölfhundert typischen formen. Vorlaüfer einer iconographie der arten der vögel aller welttheile. Dresden und Leipzig: Expedition der vollständigsten naturgeschichte, 1850, s. v. (niem.)
  7. a b Bruch 1852 ↓, s. 100.
  8. Bruch 1852 ↓, s. 101.
  9. Ch.L. Bonaparte: Conspectus Generum Avium. T. 2. Lugduni Batavorum: Apud E.J. Brill, 1857, s. 220. (łac.)
  10. Heine i Reichenow 1890 ↓, s. 359.
  11. Heine i Reichenow 1890 ↓, s. 358.
  12. H. von Boetticher. Die stellung der dunklen möwen (Adelarus) om natürlichen (phylogenetischen) system und ihre verwandtschaftlichen beziehungen zu den anderen möwengruppen. „Jenaische Zeitschrift für Naturwissenschaft”. 69, s. 465, 1935 (niem.). 
  13. F. Gill, D. Donsker (red.): Coursers, noddies, gulls, terns, auks & sandgrouse (ang.). IOC World Bird List: Version 6.3. [dostęp 2016-10-18].
  14. J. Burger & M. Gochfeld: Family Laridae (Gulls). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 3: Hoatzin to Auks. Barcelona: Lynx Edicions, 1996, s. 601–605, 607–611. ISBN 978-84-87334-20-7. (ang.)
  15. Jobling 2016 ↓, s. Larus.
  16. Jobling 2016 ↓, s. Gavia.
  17. Jobling 2016 ↓, s. Laroides.
  18. Jobling 2016 ↓, s. Leucus.
  19. Jobling 2016 ↓, s. Plautus.
  20. Jobling 2016 ↓, s. Gabianus.
  21. Jobling 2016 ↓, s. Dominicanus.
  22. Jobling 2016 ↓, s. Glaucus.
  23. Jobling 2016 ↓, s. Clupeilarus.
  24. Jobling 2016 ↓, s. Einalia.
  25. Jobling 2016 ↓, s. Pacificolarus.
  26. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Larinae Rafinesque, 1815 - mewy (wersja: 2016-08-07). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-10-18].

Bibliografia[edytuj]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-10-18]. (ang.)
  2. Bruch. Monographische Uebersicht der Gattung Laras Lin. „Journal für Ornithology”. 1, s. 96–108, 1853 (niem.). 
  3. F. Heine, A. Reichenow: Nomenclator Musei Heineani Ornithologici. Berlin: R. Friedländer & Sohn, 1890, s. 2–373. (niem.)