Michał Grossek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Grossek
Oko
pułkownik korpusu kontrolerów pułkownik korpusu kontrolerów
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1893
Kraków
Data i miejsce śmierci 10 lipca 1957
Przemyśl
Przebieg służby
Lata służby 1914–1945
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty
Wojskowa Kontrola Generalna
Biuro Kontroli MSWojsk.
Biuro Budżetowe MSWojsk.
Stanowiska szef biura
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
obrona Lwowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi
Trzech podporuczników I Brygady Legionów Polskich, od lewej: Michał Borowicz-Grossek, J. Lubicz-Sadowski, Adam Stary-Skwarczyński (ok. 1915-1917)

Michał Grossek-Borowicz[1], ps. „Oko” (ur. 25 lutego 1893 w Krakowie, zm. 10 lipca 1957 w Przemyślu) – pułkownik korpusu kontrolerów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Michał Grossek urodził się 25 lutego 1893 w Krakowie[2]. Był synem Zenona (1852-1920, lekarz) i Jadwigi z domu Wołoszynowskiej[2]. Przed 1914 podjął studia na kierunku chemii na Politechnice Lwowskiej[2]. Był członkiem Związku Strzeleckiego we Lwowie od października 1912[2].

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich w sierpniu 1914[2]. Służył w szeregach 2 kompanii III batalionu, później był dowódcą plutonu w 1 kompanii VI batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady[2]. Był ranny[2]. Został mianowany na stopień podporucznika piechoty 5 czerwca 1915[2]. Po kryzysie przysięgowym z września 1917 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej we Lwowie[2]. Tu po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego i brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej od 13 listopada 1918[2].

W Wojsku Polskim został awansowany do stopnia majora w korpusie oficerów administracji dział Kontroli Administracji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4][2]. Służył w strukturze Wojskowej Kontroli Generalnej: w 1923 w Oddziale Kontroli Zestawienia Budżetu[5], a w 1924 służył w przemianowanym Oddziale Kontroli Budżetu i Kredytu Korpusu Kontrolerów[6]. Został awansowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 w korpusie oficerów kontrolerów[7][8][2]. Później powierzono mu pełnienie obowiązków szefa Biura Kontroli MSWojsk. W grudniu 1929 roku został zatwierdzony na stanowisku szefa Biura Kontroli[9][10]. 27 czerwca 1935 został awansowany na stopień pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 1. lokatą w korpusie oficerów kontrolerów[11][2]. Na początku czerwca 1935 został wybrany II wiceprezesem zarządu Towarzystwa Wiedzy Wojskowej[12].

Szef Biura Budżetowego Ministerstwa Spraw Wojskowych, które administrowało Funduszem Obrony Narodowej[13].

Po wybuchu II wojny światowej i klęsce Polski przedostał się do Rumunii, gdzie był internowany przez cały okres wojny[2]. W połowie 1945 wrócił do kraju, zamieszkując w Wałbrzychu[2].

Zmarł w Przemyślu 10 lipca 1957[2]. Od 1918 jego żoną była Elżbieta z domu Krzynowska[2]. Mieli córkę[14].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W Roczniku Oficerskim 1923 był określony jako Michał Grossek-Borowicz. W Roczniku Oficerskim 1924 był określony jako Michał Grossek. W Roczniku Oficerskim 1928, 1932 był określony jako Michał Józef Grossek
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Michał Grossek. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-10-01].
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1073.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 970.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 29.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 29.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 681.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 293.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 378.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 434.
  11. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 9, s. 65, 28 czerwca 1935. 
  12. Oficerskie kursy języków obcych. Obrady delegatów T-wa wiedzy wojskowej. „Warszawski Dziennik Narodowy”. 15B, s. 9, 9 czerwca 1935. 
  13. Wacław Jędrzejewicz, Fundusz Obrony Narodowej w czasie 2-ej wojny światowej, Zeszyty Historyczne, Paryż 1962, nr 1, s. 157.
  14. Przed wojną. sempolowska.eu. [dostęp 2017-10-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]