Micha’il Nu’ajma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Micha’il Nu’ajma
ميخائيل نعيمة
ilustracja
Data urodzenia 22 listopada 1889
Data śmierci 1988 lub 1989
Dziedzina sztuki literatura

Micha’il Nu’ajma (arab. ميخائيل نعيمة , ur. 22 listopada 1889 w Libanie, zm. 1988[1] lub 1989[2][3]) – arabski pisarz i krytyk literacki, przedstawiciel syryjsko-amerykańskiej szkoły emigracyjnej w literaturze arabskiej (tzw. mahdżar). Jeden z nielicznych pisarzy arabskich pozostających pod wyraźnym wpływem literatury rosyjskiej. Kształcił się w szkołach prowadzonych przez Rosjan w Libanie i Palestynie, w latach 1906–1911 studiował w Połtawie[4] na Ukrainie. Z powodu udziału w tamtejszym strajku studenckim został czasowo wydalony ze szkoły, którą ukończył z opóźnieniem[2]. W latach 1911–1931 przebywał w USA, gdzie studiował na University of Washington w Seattle, uzyskując dwukrotnie stopień magistra w 1916 roku. Na krótko przed zakończeniem I wojny światowej został wcielony do armii Stanów Zjednoczonych i wysłany na front we Francji[2]. Wróciwszy do USA, zredagował kartę Związku Literackiego (arab. Ar-Rabita al-Kalamijja), stowarzyszenia literackiego założonego w 1920 r. w Nowym Jorku, i został jej sekretarzem[2]. Po powrocie do Libanu w 1932 roku całkowicie poświęcił się pisaniu.

W swych utworach poruszał problematykę psychologiczną i społeczną. Tworzył szkice literackie, nowele, wspomnienia i dramaty. W pracach teoretycznoliterackich bronił wolności twórcy, m.in. możliwości odejścia od ograniczeń przez system metryczny w poezji[3].

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Al-aba wa-al-banun [Ojcowie i synowie] (1917)
  • szkice literackie Al-Ghirbal [Sito] (1923)
  • Kitab Mirdad [Księga Mirdada] (wersja angielska 1948, wersja arabska 1952)
  • trzytomowe wspomnienia pt. As-Sabun [Siedemdziesiątka] (1959/1960).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Al-Mundżid fi al-alam. Bejrut: Dar al-Maszrik, 2002, s. 575.
  2. a b c d The Routledge Encyclopedia of Arabic Literature. 1998, s. 588.
  3. a b Wiebke Walther: Historia literatury arabskiej. Warszawa: 2008, s. 279.
  4. Mały słownik kultury świata arabskiego. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1971, s. 409.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962–1969)