Mieczysław Jagoszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Jagoszewski
Jagosz
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1897
Tarnobrzeg
Data i miejsce śmierci 12 kwietnia 1987
Łódź
Miejsce spoczynku Stary Cmentarz w Łodzi
Zawód dziennikarz, pisarz, poeta
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Strona internetowa

Mieczysław Jagoszewski (ur. 1 stycznia 1897 w Tarnobrzegu, zm. 12 kwietnia 1987 w Łodzi) – polski dziennikarz, pisarz, eseista, poeta. Pisał pod pseudonimami Andrzej Żański, Aleksy Orłów, dr Sylwester Podolski, Jago, Jagosz (tego używał najczęściej).

Biogram[edytuj]

Dzieciństwo spędził we Lwowie, gdzie ukończył gimnazjum, uzyskując maturę. Studia filozoficzne ukończył na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Praca zawodowa[edytuj]

Był początkowo nauczycielem szkół średnich, potem został dziennikarzem.

Zadebiutował w 1923 r. w słynnym łódzkim dzienniku „Rozwój” (był redaktorem, potem sekretarzem redakcji, recenzentem teatralnym). Po kilku latach został redaktorem działu kulturalnego w bezpartyjnym dzienniku „Hasło Łódzkie” (1927-1931), a potem przeniósł się do czasopism koncernu „Republika”. Wchodził w skład redakcji „Ilustrowanej Republiki”, redagował dział kulturalny „Expressu Ilustrowanego”. To w tej popołudniówce stał się sławny z racji powieści drukowanych w odcinkach, które przez kilka lat trzymały w napięciu czytelników międzywojennej Łodzi.

Tych powieści było osiem o tak ekscytujących tytułach jak: Wróć, gdy będzie ci źle, Oczy Krystyny, Podaj mi dłoń, Balowa suknia Bar Erika Rasputin i caryca, czy też Sygnał w ciemności (to o tej powieści miał powiedzieć „To nie było najgorsze. Gdyby tak dopracować to literacko, to kto wie...”).

Pisał także wiersze i fraszki.

Pod pseudonimem dr. Sylwestra Podolskiego drukował frywolne poematy, które pisał wytworną staropolszczyzną. To one wpędziły go w tarapaty, kiedy rozszyfrowano, kto kryje się pod autorską ksywą. Zacny Jagosz (tak nazywała go dziennikarska brać) został oskarżony o pornografię i ponoć tylko interwencja Piłsudskiego uratowała mu skórę (jeden egzemplarz figlarnego utworu miał być przeznaczony dla marszałka).

Był redaktorem tygodnika obrazkowego „Wędrowiec” (1937-1938) oraz wchodził w skład komitetu redakcyjnego miesięcznika poświęconego motoryzacji kraju i turystyce „Pionier Komunikacyjny” (1939), wydawanego przez Związek Właścicieli Autobusów Województwa Łódzkiego.

Był poczytnym felietonistą i recenzentem teatralnym[1].

W 1937 r. mieszkał przy ul. Piotrkowskiej 145 [2].

W czasie hitlerowskiej okupacji[edytuj]

W czasie hitlerowskiej okupacji był więziony w niemieckich obozach koncentracyjnych: Oświęcim, Nordhausen, Buchenwald.

Po wojnie[edytuj]

Przeżył wojnę i w 1945 r. wrócił do Łodzi do „Expressu Ilustrowanego”. Jak dawniej pisał nowele, eseje, powieści. Jedna z nich pt. Adolf i Ewa (o Hitlerze i Ewie Braun) ponownie doprowadziła do życiowych perturbacji.

Jagosz dostał zakaz uprawiania nihilistycznej literatury imperialistycznego Zachodu.

Po tym incydencie przeniósł się do „Dziennika Łódzkiego” i bez reszty oddał szeroko rozumianej kulturze. Był jednym z nielicznych recenzentów z prawdziwego zdarzenia[3].

Był też przez długie lata kierownikiem literackim teatrów łódzkich. „Słowem bardzo dużo jest dziedzin, w których konfrontował własne pióro, wiedzę i smak artystyczny z rzeczywistością”[4].

Propagował krajoznawstwo i turystykę na ziemi łódzkiej.

Stał się legendą łódzkiej żurnalistyki. Skromny, zawsze uśmiechnięty, życzliwy ludziom starszy pan - Wielki Jagosz. Wraz z nim odeszła pewna epoka dziennikarstwa, sposób uprawiania tego zawodu „w starym dobrym stylu”[5].

9 kwietnia 2000 roku jego imieniem nazwano dąb w parku imienia biskupa Michała Klepacza.

Wyróżnienia i odznaczenia[edytuj]

  • Wyróżniony Honorową Odznaką Miasta Łodzi.
  • Odznaczony najwyższymi odznaczeniami państwowymi i resortowymi, m.in.

Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Pochowany na Starym Cmentarzu przy ul. Ogrodowej w Łodzi, w części katolickiej.

Przypisy

  1. Andrzej Kempa Jagoszewski Mieczysław [w:] Sylwetki łódzkich dziennikarzy i publicystów z przedmową Jerzego Wilmańskiego, Oficyna Bibliofilów, s. 20, Łódź 1991
  2. Księga adresowa miasta Łodzi i Województwa Łódzkiego (…). Rocznik 1937-1939, Zarząd Miejski w Łodzi, Łódź 1937 (?), strona 182, Dział II Wykaz mieszkańców m. Łodzi
  3. Jeden z przykładów to recenzje z wystaw plastycznych Zdzisława Pągowskiego z Łowicza: Jagoszewski M.: Zdzisław Pągowski mistrzem pięknej ziemi łowickiej, „Dziennik Łódzki”, 10 października 1963, s [?]; Jagoszewski M.: Wystawa malarstwa Zdzisława Pągowskiego, „Dziennik Łódzki”1971, nr 60, s. 3
  4. Jerzy Urbankiewicz Passe-partout w ciepłym kolorze, s. 130, Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1984
  5. Marek Filanowicz Jagoszewski Mieczysław [w:] Leksykon dziennikarzy Ziemi Łódzkiej 1945-2005, pr. zb. red. nacz. Ryszard Poradowski, Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej Oddział Łódzki, Łódź 2013, s. 70

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Kempa Jagoszewski Mieczysław [w:] Sylwetki łódzkich dziennikarzy i publicystów z przedmową Jerzego Wilmańskiego Oficyna Bibliofilów, s. 20, Łódź 1991, wydane w nakładzie 50 egz. i z adnotacją nadbitka Herbarza Łodzi przemysłowej.
  • Marek Filanowicz (MF) Jagoszewski Mieczysław [w:] Leksykon dziennikarzy Ziemi Łódzkiej 1945-2005, pr. zb. red. nacz. Ryszard Poradowski, Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej Oddział Łódzki, Łódź 2013, s. 69-70, ​ISBN 978-83-62361-26-7​.
  • Zbigniew Piąstka W cieniu alei cmentarnych. Przewodnik po cmentarzach przy ulicach Ogrodowej i Srebrzyńskiej w Łodzi. Towarzystwo Przyjaciół Łodzi, s. 45, Łódź 1990.
  • Adam Ochocki, Reporter przed konfesjonałem czyli jak się przed wojną robiło gazetę, s. 33, 57, 158, 159, Łódź 1980.
  • Jerzy Urbankiewicz Passe-partout w ciepłym kolorze, s. 122-131, Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1984, ​ISBN 83-218-0262-1​.
  • Słownik dziennikarzy polskich 1661-1945 pod redakcją Wacława Zuchniewicza „Prasa Polska” nr 6/1983 s. XLVIII.