Monofonia (akustyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Monofoniczny radioodbiornik
Monofoniczny gramofon Bambino

Monofonia (pot. mono) – sposób zapisu i odtwarzania nagrań dźwiękowych.

W systemie monofonicznym stosuje się tylko jeden kanał zapisu dźwięku. Do jego odtworzenia wystarczy jeden głośnik oraz monofoniczny wzmacniacz elektroakustyczny. Dźwięk zapisany w ten sposób nie jest dźwiękiem przestrzennym, w odróżnieniu od dźwięku stereofonicznego.

System monofoniczny jest powszechnie stosowany w systemach nagłośnienia przemysłowego, w radiofonii wykorzystującej fale średnie i krótkie (AM). Był również stosowany w telewizji niemal do końca XX w. Ten sposób odtwarzania stosowany jest jeszcze w najtańszych konstrukcjach, tzw. „radiach kuchennych”, oraz w krótkofalówkach i CB radiach. Telefonia analogowa jak i cyfrowa np. GSM jest powszechnie stosowany sygnał monofoniczny przy rozmowach telefonicznych.

Dźwięk nagrany w systemie mono można odtworzyć również na sprzęcie stereo, lecz dźwięk ten jest wówczas nadal monofoniczny. Ponadto większość systemów przesyłu dźwięku stereo umożliwia ich proste odtwarzanie za pomocą odbiornika monofonicznego, wówczas odtworzony dźwięk także jest monofoniczny.

Termin monofonia (w opozycji do polifonii) odnosi się również do urządzeń generujących dźwięki np. syntezatorów, układów generowania dźwięku w komputerach (PC Speaker) i telefonach komórkowych – szczególnie starszych modelach, które są w stanie emitować dźwięki zawierające jedynie ton podstawowy, bez jego składowych harmonicznych.