Monogatari

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Monogatari (jap. 物語?, opowiadanie [o rzeczach, sprawach]) – opowieść, forma narracyjna wykształcona w okresie Heian[1]. Termin obecnie szerszy, obejmujący znaczeniowo gatunki epickie (powieść, opowiadanie, czy nowelę).

Wyróżnia się wiele rodzajów monogatari, np.:

  • denki-monogatari (jap. 伝奇物語? opowieści fikcyjne, romantyczne),
  • uta-monogatari (jap. 歌物語? opowieści do pieśni),
  • shajitsu-monogatari (jap. 写実物語? opowieści realistyczne),
  • rekishi-monogatari (jap. 歴史物語? opowieści historyczne),
  • gunki-monogatari (jap. 軍記物語? opowieści wojenne),
  • setsuwa-monogatari (jap. 説話物語? opowieści narracyjne, anegdotyczne),
  • giko-monogatari (jap. 擬古物語? opowieści imitujące styl klasyczny) i in.

Monogatari uważane za najbardziej znane, a jednocześnie jedne z najstarszych to:

Przypisy

  1. Mikołaj Melanowicz, Historia literatury japońskiej, Wydawnictwo naukowe PWN, Warszawa 2012, s. 74, ISBN 978-83-01-17214-5.
  2. Mikołaj Melanowicz, o.c., s. 78-104.

Zobacz też[edytuj]