Nakamoto Lab (TITech)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tokyo Institute of Technology, Tokio, 1940
Tokyo Institute of Technology, Centennial Hall, 2009

Nakamoto Lab – beside the smell – laboratorium wchodzące w skład Tokyo Institute of Technology[1] (Department of Electrical and Electronic Engineering), prowadzące działalność dydaktyczną i badania naukowe w interdyscyplinarnym obszarze bioelektroniki i biomimetyki, obejmującym zagadnienia m.in. z zakresu elektroniki, informatyki, chemii, biologii, mechaniki płynów. W laboratorium są np. projektowane i budowane nowe rodzaje elektronicznych nosów i odtwarzacze zapachu[2][3].

Historia Moriizumi & Nakamoto Lab i Nakamoto Lab[edytuj]

Nakamoto Lab kontynuuje prace Morizumi & Nakamoto Lab, utworzonego i prowadzonego w Tokyo Institute of Technology (TITech), Department of Electrical and Electronic Engineering przez profesorów Toyosakę Moriizumiego i Takamichiego Nakamoto.

Toyosaka Moriizumi urodził się w prefekturze Gumma (Japonia) w roku 1942. Studia skończył w TITech w roku 1966. W tej uczelni w roku 1969 uzyskał stopień doktora. W roku 1973 został zaangażowany na stanowisko profesora na Wydziale Elektroniki Fizycznej (ang. Department of Physical Electronics). W latach 1978–1979 był również profesorem wizytującym w Carnegie Mellon University (Pittsburgh, PA, USA). Naukowe publikacje T. Moriizumiego dotyczą przede wszystkim czujników półprzewodnikowych, piezoelektrycznych i SAW oraz bioelektroniki i biomimetyki, np. elektronicznego nosa i ruchomych automatów śledzących położenie zanieczyszczeń uciążliwych zapachowo („gas/odor plume-tracking systems”)[4].

Takamichi Nakamoto urodził się w Osace w roku 1959. Ukończył studia w TITech w dziedzinie inżynierii elektrycznej i elektronicznej w roku 1984, W latach 1984–1987 pracował w Hitachi Ltd, a w roku 1987 został asystentem naukowym w TITech. W roku 1991 uzyskał stopień doktora. Wspólnie z T. Moriizumim zorganizował Moriizumi&Nakamoto Laboratory, specjalizujące się w dziedzinie sztucznego węchu i odtwarzaczy zapachu. W latach 1996–1997 odbył staż naukowy w Pacific Northwest National Laboratory (Richland, WA, USA)[5].

Efektem naukowej działalności zespołu Moriizumi&Nakamoto Laboratory (przekształconego w Nakamoto Lab), w którego skład wchodzą doktoranci i stażyści z różnych krajów świata (również z Polski)[6] są liczne publikacje, dotyczące zagadnień sztucznego węchu[7][8][9]. Publikacje są często cytowane przez innych autorów, zajmujących się tą problematyką[10].

Badania dotyczące elektronicznego nosa[edytuj]

Pole czujników elektronicznego nosa zawiera np. czujniki konduktometryczne (zwykle półprzewodnikowe) lub sensory QCM – kryształy piezoelektrycznego kwarcu, pokrywane filmem różnych wysokowrzących cieczy (np. ciecze stosowane w kolumnach do chromatografii gazowej jako fazy stacjonarne}. W Laboratoriach M&N i Nakamoto Lab były opracowywane nowe typy czujników. Liczne publikacje dotyczą modyfikacji składu półprzewodników, składu i technik nanoszenia faz ciekłych na powierzchnie kryształów kwarcu, metod konstruowania zestawów stanowiących pola czujników, metod opracowywania zbiorów sygnałów (odbieranych z pola czujników), sposobów statystycznego opracowywania tych danych itp[3].

Odtwarzacz zapachu[edytuj]

Ideowy schemat odtwarzacza zapachu

Odtwarzacz zapachu jest urządzeniem elektronicznym, które umożliwia automatyczne odtwarzanie dowolnego zapachu poprzez mieszanie różnych wonnych składników w proporcjach zależnych od zbioru odpowiedzi czujników elektronicznego nosa na odtwarzany zapach. W Nakamoto Lab opracowano odtwarzacz, którego elementem jest automatyczny system dozowania mieszanin różnych składników. Odpowiedzi czujników na działanie wzorca i sporządzanej mieszaniny są porównywane metodami analizy głównych składowych (PCA) lub liniowej analizy dyskryminacyjnej (LDA). W celu sprawdzenia poprawności działania odtwarzacza są wykonywane sensoryczne trójkątowe testy dyskryminacji[3][11][12][13][14].

Linki zewnętrzne[edytuj]

Wybrane spośród licznego zbioru informacji prasowych i telewizyjnych:

Przypisy

  1. Tokyo Institute of Technology (www strona główna). [dostęp 2011-03-18].
  2. Nakamoto Lab – beside the smell (ang.). W: www Nakamoto Lab [on-line]. Nakamoto Lab–home. [dostęp 2011-03-18].
  3. a b c Zakres badawczej działalności Laboratorium. W: www Nakamoto Lab [on-line]. [dostęp 2011-03-18].
  4. Biogram Toyosaka Moriizumi (ang.). www.sciencedirect.com. [dostęp 2011-03-19].
  5. Biogram Takamichi Nakamoto (ang.). www.sciencedirect.com. [dostęp 2011-03-19].
  6. Zespół Nakamoto Laboratory (ang.). W: www Nakamoto Lab [on-line]. silvia.mn.ee.titech.ac.jp. [dostęp 2011-03-19].
  7. Wykaz publikacji MNLab (ang.). W: www silvia.mn.ee.titech.ac.jp [on-line]. silvia.mn.ee.titech.ac.jp. [dostęp 2011-03-19].
  8. Wybrane publikacje T. Moriizumi, www.sciencedirect.com; data dostępu: 2011-03-19
  9. Wybrane publikacje T. Nakamoto (ang.). www.informatik.uni-trier.de. [dostęp 2011-03-19].
  10. Przykłady artykułów, w których są cytowane prace T. Moriizumiego, T. Nakamoto i współpracowników:
  11. P. Somboon, B. Wyszynski, T. Nakamoto. Novel odor recorder for extending range of recordable odor. „Sensors and Actuators B: Chemical”. 121 (2), s. 583–589, 2007. ISSN 0925-4005 (ang.). [dostęp 2011-03-18]. 
  12. B. Wyszynski, T. Yamanaka, T. Nakamoto. Recording and reproducing citrus flavors using odor recorder. „Sensors and Actuators B (Selected Papers from the 10th International Symposium on Olfaction and Electronic Noses, ISOEN 2003)”. 106 (1), s. 388–393, kwiecień 2005 (ang.). [dostęp 2011-03-18]. 
  13. S. Pakpum, B. Wyszynski, T. Nakamoto. Improvement of odor recorder by using automatic sampler with multi components. „Tech. Digest, Sensor Symposium”. 22, s. 133–137, 2005 (ang.). [dostęp 2010-11-24]. 
  14. B. Wyszyński: Odtwarzacz zapachu (pol.). W: Prezentacja na Seminarium IIChiPOŚ (ppt) [on-line]. www.odory.zut.edu.pl, 2005. [dostęp 2011-03-19].