Narwiański Park Krajobrazowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Narwiański Park Krajobrazowy
park krajobrazowy
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Mezoregion Dolina Górnej Narwi, Wysoczyzna Wysokomazowiecka, Wysoczyzna Białostocka
Data utworzenia 1985
Akt prawny Uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 30 września 1985 r.
Data likwidacji 1996
Powód likwidacji przekształcenie w Narwiański Park Narodowy
Powierzchnia 73,50 km²
Powierzchnia otuliny 154,08 km²
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Narwiański Park Krajobrazowy”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Narwiański Park Krajobrazowy”
Ziemia53°03′N 22°56′E/53,050000 22,933333

Narwiański Park Krajobrazowy – istniejący w latach 1985–1996 park krajobrazowy położony na terenie obecnego województwa podlaskiego w Dolinie Górnej Narwi oraz na Wysoczyźnie Wysokomazowieckiej i Białostockiej. Na jego terenie znajdowały się skupiska roślinności szuwarowej oraz występowały różnorodne zbiorowiska roślinności bagiennej, wodnej i lądowej.

Powstał na terenie ówczesnego województwa białostockiego na mocy Uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 30 września 1985 r.[1] W 1989 roku uchwałą WRN w Łomży włączono do Parku tereny należące do ówczesnego województwa łomżyńskiego[1]. Głównym zadaniem Zarządu Parku w pierwszych latach jego działalności było doprowadzenie do renaturalizacji odcinka Doliny Narwi pomiędzy Żółtkami a groblą Rzędziany – Pańki, w celu przywrócenia charakteru bagiennego, naturalnego. W tym czasie, do 1990 r., dyrektorem Parku Krajobrazowego był Bolesław Bielicki; w 1991 r. funkcję tę pełnił Witold Rurarz-Lipiński, a od końca 1991 do początku 1994 r. – Andrzej Grygoruk (który także pełnił obowiązki dyrektora w latach 1990–1991).[2]

Narwiański Park Krajobrazowy liczył 73,50 km2, a jego otulina 154,08 km2. Około 15% powierzchni parku stanowiły lasy z przewagą olszy czarnej i sosny. Około 50% powierzchni parku zajmowały użytki rolne.

W 1996 roku Narwiański Park Krajobrazowy został przekształcony w Narwiański Park Narodowy (z części powierzchni parku krajobrazowego został utworzony park narodowy, pozostała część leży w jego otulinie).

 Osobny artykuł: Narwiański Park Narodowy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Henryk Banaszuk: Historia Narwiańskiego Parku Narodowego. [dostęp 2019-02-08].
  2. Henryk Banaszuk, Historia Narwiańskiego Parku Narodowego, s. 341, Ochrona, https://www.npn.pl/sites/default/files/ksiazki/05_ochrona.pdf

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, Elżbieta Bajkiewicz-Grabowska (red.), Iwona Swenson (red.), Zofia Aleksandrowicz, Warszawa: PWN, 1998, ISBN 83-01-12677-9, OCLC 830195866.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]