Wysoczyzna Białostocka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wysoczyzna Białostocka
Mapa regionu
Zasięg regionu w obrębie Polski
Megaregion

Niż Wschodniobałtycko-Białoruski

Prowincja

Niż Wschodniobałtycko-Białoruski

Podprowincja

Wysoczyzny Podlasko-Białoruskie

Makroregion

Nizina Północnopodlaska

Mezoregion

Wysoczyzna Białostocka

Zajmowane
jednostki
administracyjne

Polska:
woj. podlaskie

Wysoczyzna Białostocka (843.33) – mezoregion fizycznogeograficzny, wschodnia część Niziny Podlaskiej, między Kotliną Biebrzańską, Doliną Górnej Narwi i Wzgórzami Sokólskimi; przecięta szerokimi dolinami Supraśli i Brzozówki.

Zajmuje powierzchnię około 3560 km².

Krajobraz wysoczyzny jest zróżnicowany, występują wysokie wzgórza moren i kemów, przekraczające 200 m n.p.m. (Góra Św. Jana 214 m n.p.m.). Rozległe powierzchnie sandrowe zajęte są przez obszary leśne, na których utworzono liczne rezerwaty.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]