Wysoczyzna Wysokomazowiecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wysoczyzna Wysokomazowiecka
843.35 Wysoczyzna Wysokomazowiecka.png
Megaregion Niż Wschodniobałtycko-Białoruski
Prowincja Niż Wschodniobałtycko-Białoruski
Podprowincja Wysoczyzny Podlasko-Białoruskie
Makroregion Nizina Północnopodlaska
Mezoregion Wysoczyzna Wysokomazowiecka
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Polska:
woj. podlaskie
woj. mazowieckie

Wysoczyzna Wysokomazowiecka (843.35) – jednostka fizycznogeograficzna Polski wchodząca w skład Niziny Północnopodlaskiej.

Położona jest pomiędzy Kotliną Biebrzańską na północnym zachodzie, doliną górnego biegu Narwi – na północy i wschodzie, a rzekami Bugiem i dolną częścią Nurca – na południu. Ciągnie się od okolicy Zambrowa poprzez Wysokie Mazowieckie i Szepietowo aż do ujścia rzeki Mianki do Nurca. Wysoczyzna Wysokomazowiecka jest częścią Wysoczyzny Podlasko-Białoruskiej, do której należą też Wysoczyzna Białostocka, Wysoczyzna Kolneńska, Kotlina Biebrzańska, Wysoczyzna Drohiczyńska oraz Wzgórza Sokólskie, Dolina Górnej Narwi i Równina Bielska.

Wysoczyzna Wysokomazowiecka zajmuje obszar o powierzchni ok. 2430 km². Stanowi rozczłonkowany obszar o falistym charakterze rzeźby terenu. Przeważają użytki rolnicze, z dużym licznymi kompleksami leśnymi. Jest to obszar równinny, zbudowany z utworów morenowych, urozmaicony niewysokimi pagórkami żwirowymi (do 172 m n.p.m.) i płytko rozcięty dopływami Bugu (Brok) oraz Narwi (Ślina, Gać).