Nie (tygodnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
NIE
Dziennik cotygodniowy
Siedziba redakcji tygodnika NIE ul. Słoneczna.jpg
Siedziba redakcji przy ul. Słonecznej 25 w Warszawie
Częstotliwość tygodnik
Państwo  Polska
Wydawca Urma Sp. z o.o.
Rodzaj czasopisma społeczno-polityczny
Pierwsze wydanie 4 października 1990
Redaktor naczelny Jerzy Urban
Liczba stron 16
ISSN 0867-2237
OCLC 29805407
Strona internetowa

NIE (z podtytułem Dziennik cotygodniowy) – satyryczny, ilustrowany tygodnik wydawany w Warszawie od 1990 roku. Czasopismo zostało założone przez Jerzego Urbana, który jest jego redaktorem naczelnym.

Historia i działalność[edytuj | edytuj kod]

Pismo zostało założone przez Jerzego Urbana w 1990 roku[1]. Od początku funkcjonowania ujawnia negatywne zjawiska polityczne, afery gospodarcze i patologie społeczne[2]. Tygodnik cechuje ostra publicystyka, satyra oraz mające budzić kontrowersje ilustracje[1]. W chwili największej popularności, w latach 90., tygodnik osiągnął nakład przekraczający 700 tysięcy egzemplarzy[1][3].

Stałymi rubrykami tygodnika są „Tydzień z głowy”, „Dialogi dam w drodze do kościoła”, „Wieści z kruchty”, „Wieści gminne i inne”, „Listonosz doniósł”, „Z czarnej dupy się wyrwało”, „Blog wszystkich świętych”, „Trybuna ludzi” i „Słówka półgłówka”. W każdym numerze zamieszczone są felietony Jerzego Urbana[4].

Profil redakcyjny[edytuj | edytuj kod]

Pismo ma charakter lewicowy, antyprawicowy, antyklerykalny i satyryczny, pojawiają się w nim jednak także krytyczne artykuły o działalności organizacji lewicowych[4][2].

Tygodnik jest krytyczny wobec rzeczywistości po 1989 roku, szczególnie wobec działań rządów z obozu postsolidarnościowego i Kościoła katolickiego[1].

Zespół redakcyjny[edytuj | edytuj kod]

Redaktorem naczelnym pisma jest Jerzy Urban[1]. Zastępcami redaktora naczelnego są: Przemysław Ćwikliński, Waldemar Kuchanny i Andrzej Rozenek. W zespole redakcyjnym pisma znaleźli się stali komentatorzy, publicyści, reporterzy, felietoniści, m.in.: Mateusz Cieślak, Małgorzata Daniszewska, Bożena Dunat, Tadeusz Jasiński, Marta Miecińska, Maciej Mikołajczyk, Andrzej Sikorski, Joanna Skibniewska oraz Agnieszka Wołk-Łaniewska[5]. Grafikami tygodnika są Włodek Kierus i Krzysztof Olejnik[5].

W przeszłości z pismem współpracowali m.in. Marek Barański[6], Piotr Gadzinowski[3] i Andrzej Golimont[7].

Ruch Społeczny „NIE”[edytuj | edytuj kod]

W latach 90. i w pierwszych latach XXI wieku przy tygodniku działało stowarzyszenie Ruch Społeczny „NIE”. Stowarzyszenie zdołało wprowadzić do sejmu swojego przedstawiciela, jakim był Piotr Gadzinowski, współpracownik „Nie” wybrany został z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e „Nie” (pol.). encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2018-06-09].
  2. a b NIE (pol.). egazety.pl. [dostęp 2018-06-09].
  3. a b Znudzony skandalista (pol.). newsweek.pl. [dostęp 2018-06-09].
  4. a b Nie Dziennik Cotygodniowy (pol.). empik.com. [dostęp 2018-06-09].
  5. a b O nas (pol.). nie.com.pl. [dostęp 2018-06-09].
  6. Marek Barański zastępcą naczelnego „Faktów i Mitów” (pol.). press.pl. [dostęp 2018-06-09].
  7. Dominika Olszewska, Jan Fusiecki: Jak radny wszedł w ginekologię i położnictwo (pol.). warszawa.wyborcza.pl. [dostęp 2018-06-09].
  8. Eliza Olczyk: Piotr Gadzinowski: Zostałem uczciwym posłem dzięki Jerzemu Urbanowi (pol.). rp.pl. [dostęp 2018-06-09].