Piotr Gadzinowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Gadzinowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 maja 1957
Częstochowa
Zawód polityk, dziennikarz
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko poseł na Sejm III, IV i V kadencji (1997–2007)
Partia Sojusz Lewicy Demokratycznej
Piotr Gadzinowski podczas Parady Równości w Warszawie (2007)

Piotr Gadzinowski (ur. 16 maja 1957 w Częstochowie) – polski polityk, publicysta i dziennikarz, poseł na Sejm III, IV i V kadencji.

Życiorys[edytuj]

Studiował na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w „itd” (w 1990 jako redaktor naczelny), następnie jako publicysta tygodnika „Przegląd”, „Trybuny” i „Dziś”. Był dziennikarzem w „NieJerzego Urbana[1], pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego, pisał też m.in. cotygodniowy felieton Po święconej ziemi.

W latach 1991–2005 pełnił funkcję prezesa Niezależnej Inicjatywy Europejskiej "NIE', organizacji wchodzącej w skład komitetu wyborczego SLD[2]. Został członkiem Stowarzyszenia „Ordynacka”.

Od 1981 do rozwiązania należał do PZPR[3]. W 1999 przystąpił do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W okresie 1997–2007 sprawował mandat posła na Sejm III, IV i V kadencji. W 2004 bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego z listy koalicji SLD-UP. W wyborach parlamentarnych w 2005 startował z listy SLD w okręgu warszawskim, uzyskując 11 650 głosów. W Sejmie zasiadał w m.in. w Komisji Kultury i Środków Przekazu oraz Komisji do Spraw Unii Europejskiej. Był przewodniczącym, a następnie wiceprzewodniczącym Polsko-Wietnamskiej Grupy Parlamentarnej, kierował też innymi grupami parlamentarnymi (w tym chińską i kambodżańską). Reprezentował Sejm w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy, m.in. jako wiceprzewodniczący Podkomisji Równego Startu Zawodowego Kobiet i Mężczyzn. Pełnił też funkcję obserwatora w Parlamencie Europejskim, a w okresie od 1 maja do 19 lipca europosła w ramach delegacji krajowej[4].

W przedterminowych wyborach w 2007 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z listy Lewicy i Demokratów[5]. Powrócił do pracy dziennikarskiej. W maju 2008 został wiceprzewodniczącym rady programowej TVP[6]. We wrześniu tego samego roku zakończył długoletnią współpracę z „Nie”[7]. W 2009 po raz drugi kandydował bezskutecznie do PE, a dwa lata później także bez powodzenia do Sejmu.

Został współprowadzącym programu Godzina z Gadziną w Antyradiu, a także współtwórcą, publicystą i zastępcą redaktora naczelnego portalu Lewica24.pl[8]. W 2012 zaczął publikować teksty w miesięczniku „Tak po Prostu”[9], a 2013 w „Dzienniku Trybuna[10]. Zajął się także prowadzeniem zajęć z zakresu politologii w Wyższej Szkole Handlowej w Radomiu[11].

Pozostał jednocześnie aktywnym politykiem. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 startował z listy SLD-UP w okręgu warszawskim i nie uzyskał mandatu posła, zdobywając 1847 głosów[12]. W tym samym roku bez powodzenia kandydował także z listy SLD Lewica Razem do rady Ursynowa. W 2015 ponownie wystartował do Sejmu, reprezentując SLD w ramach Zjednoczonej Lewicy[13].

Jest autorem książki W Hongkongu: za kulisami polskiego parlamentu[14].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Odznaczony Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Laureat plebiscytu Srebrne Usta w 2006 za najdowcipniejszą wypowiedź w Sejmie RP oraz konkursu scenariuszowego „Interscenario 2010” za scenariusz Czaszka pracuje[15].

Przypisy

  1. Nota biograficzna na stronie prywatnej. [dostęp 2015-10-06].
  2. Posłowie III kadencji. rp.pl, 20 października 1997. [dostęp 2015-10-06].
  3. Piotr Gadzinowski w serwisie „Ludzie Wprost”. [dostęp 2015-10-06].
  4. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2015-10-06].
  5. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2015-10-06].
  6. Piotr Gadzinowski wiceprzewodniczącym rady programowej TVP. press.pl, 3 maja 2008. [dostęp 2015-10-06].
  7. Piotr Gadzinowski, Śmierci moja, „Nie” nr 36 z 4 września 2008, s. 15.
  8. Ruszył portal Lewica24.pl. press.pl, 10 marca 2012. [dostęp 2015-10-06].
  9. Marek Barański, gwiazda Dziennika Telewizyjnego stanu wojennego twarzą pisma SLD. wyborcza.pl, 5 kwietnia 2012. [dostęp 2015-10-06].
  10. „Dziennik Trybuna”: Bardziej tabloid niż pismo opiniotwórcze. wirtualnemedia.pl, 23 maja 2013. [dostęp 2015-10-06].
  11. Piotr Gadzinowski. wsh.pl. [dostęp 2015-11-27].
  12. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2015-10-06].
  13. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-09].
  14. W Hongkongu: za kulisami polskiego parlamentu, Buchmann – Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2015, ISBN 9788328010505
  15. Spotkanie z Piotrem Gadzinowskim. lassalle.org.pl, 8 lutego 2015. [dostęp 2015-10-06].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]