Nie całuję

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nie całuję
J'embrasse pas
Gatunek dramat
Rok produkcji 1991
Data premiery Francja 20 listopada 1991
Kraj produkcji  Francja
Język francuski
Czas trwania 107 min (wersja standardowa)
115 min (wersja pełna)
Reżyseria André Téchiné
Scenariusz Isabelle Coudrier-Kleist
Michel Grisolia
Jacques Nolot
André Téchiné
Główne role Manuel Blanc
Philippe Noiret
Emmanuelle Béart
Muzyka Philippe Sarde
Zdjęcia Thierry Arbogast
Scenografia Vincent Mateu-Ferreur
Kostiumy Claire Fraisse
Montaż Claudine Merlin
Edith Vassart
Produkcja Maurice Bernart
Alain Centonze
Jean Labadie
Jacques-Eric Strauss
Wytwórnia Bac Films
Ciné Cinq
Gruppo Bema
Président Films
Salomé
Dystrybucja Francja Bac Films
StudioCanal
Nagrody
Cezar 1992 dla Manuela Blanca w kategorii „Najlepszy młody aktor”

Nie całuję (oryginalny tytuł: J'embrasse pas, tytuł międzynarodowy: I Don't Kiss) – francuski film fabularny z 1991 roku w reżyserii André Téchiné. Obraz przedstawia melancholijny portret młodzieńczego poszukiwania i odnajdywania sensu życia[1]. We Francji sprzedano w sumie 472 187 biletów na film[2].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Dwudziestoletni Pierre (Manuel Blanc) mieszkający na co dzień w małej wiosce w Pirenejach, marzy by zostać aktorem. Decyduje się na wyjazd do Paryża, by oderwać się od dotychczasowego prowincjonalnego życia. Przybywając do stolicy, Pierre kieruje się do jedynej osoby, którą zna w mieście – pielęgniarki w średnim wieku Evelyne (Hélène Vincent). Kobieta mieszka ze sparaliżowaną matką (Paulette Bouvet). Evelyne daje dach nad głową chłopakowi, znajduje też pracę w szpitalu jako sprzątacz. Pierre jest wdzięczny kobiecie za okazaną pomoc.

W zaaklimatyzowaniu się pomaga Pierre’owi kolega z pracy, Saïd (Roschdy Zem). Mężczyzna proponuje wspólne spędzenie wieczoru i wybranie się na kolację w towarzystwie dwóch gejów w średnim wieku: wiolonczelisty Dimitria (Ivan Desny), którego kochankiem jest Saïd i osobowości telewizyjnej Romaina (Philippe Noiret). Drugi z mężczyzn jest zainteresowany Pierre’m, podkreśla jednak, że jego fascynacja jest czysto platoniczna. Chłopak jest zdegustowany wieczorem, wychodzi z restauracji i wraca do domu. Dogania go Romain, który proponuje podwiezienie samochodem. Pierre odmawia kontynuowania znajomości.

Chłopak spędza noc z Evelyne. Zaczyna również uczęszczać na lekcje aktorstwa do amatorskiego kółka teatralnego. Pierre przychodzi kilkakrotnie na zajęcia nieprzygotowany, nauczyciel daje mu do zrozumienia przy całej grupie, że może zapomnieć o zostaniu aktorem, gdyż się nie nadaje do tego zawodu. Dwudziestolatek czuje się upokorzony. Evelyne kończy romans z Pierre’m. Kobieta zostawia trochę pieniędzy chłopakowi i prosi o wyprowadzenie się. Pierre jest obrażony, zwraca pieniądze Evelyne. Nie pojawia się po raz kolejny w pracy, zostaje z niej wyrzucony.

Pierre jest zmuszony do spania na ulicy. Pada ofiarą złodziei, którzy kradną wszystkie jego rzeczy. Chłopak po dłuższym zastanowieniu się co ma robić, postanawia pójść do parku, w którym ostatni raz widział Romaina. Tam spotyka mężczyznę, który proponuje mu wycieczkę do Hiszpanii. W Sewilli Pierre jest nieugięty, nie chce przespać się ze starszym mężczyzną. Romain znajduje innego kochanka, każe dwudziestolatkowi wracać do Paryża. Pierre po powrocie do stolicy nie wie co ma robić. Decyduje się zostać męską prostytutką, gdyż uważa, że to jedyny sposób zarabiania pieniędzy. Pomimo swej początkowej niechęci do seksu z mężczyznami, Pierre odnosi sukces w swojej karierze. Ma stałych, bogatych klientów.

Pewnego wieczoru policja przeszukuje miejsca publiczne, aresztując kobiety i mężczyzn, którzy zajmują się prostytucją. Pierre poznaje Ingrid (Emmanuelle Béart), kurtyzanę, której marzeniem było zostać piosenkarką. Oboje zostają aresztowani, wychodzą następnego dnia rano. Po wyjściu z więzienia postanawiają być razem. Ich związek zostaje zauważony przez alfonsa Ingrid, który nakazuje swoim ludziom, by pobili i zgwałcili Pierre’a. Ingrid jest zmuszona oglądać brutalny gwałt. Chłopak opuszcza Paryż, wstępuje do służby wojskowej. Podczas wizyty brata, dwudziestolatek przyznaje się, że nie wyobrażał sobie takiego życia w wielkim mieście[3].

Tytuł filmu[edytuj | edytuj kod]

Tytuł filmu to fragment wypowiedzi głównego bohatera Pierre'a (Manuel Blanc) do klienta, który pyta dwudziestolatka, jakie usługi oferuje.

Zrobię prawie wszystko dla pieniędzy... Ale nie całuję.

— Główny bohater filmu, http://www.imdb.com/title/tt0102136

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Kategoria Festiwal Rezultat
Meilleur jeune espoir masculine dla Manuela Blanca Cezary 1992 Wygrana
Kategoria Festiwal Rezultat
Meilleure actrice dans un second rôle dla Hélène Vincent Cezary 1992 Nominacja
Meilleure réalisateur dla André Téchiné Cezary 1992 Nominacja
Crystal Globe dla André Téchiné Festiwal w Karlowych Warach 1992 Nominacja

Przypisy

  1. I Don't Kiss. André Téchiné
  2. J\'embrasse pas (1991)- JPBox-Office, www.jpbox-office.com [dostęp 2016-08-07].
  3. Nie całuję / J'embrasse pas.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]