Niemota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Niemota – brak zdolności mówienia przy zachowaniu słuchu, które może być spowodowane: uszkodzeniem ośrodka mowy w mózgu, np. wskutek urazu, wylewu krwi, lub też ciężkiego zaburzenia psychicznego np. schizofrenią.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia powszechna PWN. MNOPQR, Tom 3. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985, s. 272.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.