Niszczenie książek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Niszczenie książek – masowe niszczenie książek z powodów politycznych, religijnych, manifestacyjnych lub tajnych.

Starożytne Chiny[edytuj kod]

W 213 p.n.e. pierwszy cesarz Chin Qin Shi Huang wydał edykt o spaleniu ksiąg niezgodnych z oficjalną ideologią państwową i zawierających inną niż praktyczna wiedzę. Na skutek przeprowadzonego wówczas palenia ksiąg zniszczeniu uległy m.in. oryginalne teksty Pięcioksięgu konfucjańskiego.

III Rzesza[edytuj kod]

Palenie książek 10 maja 1933 w Berlinie

Najbardziej znane jest publiczne palenie książek w 1933 w III Rzeszy. Po „zagarnięciu władzy” przez Adolfa Hitlera i jego partię NSDAP, w marcu 1933 Niemieckie Zrzeszenie Studentów zainicjowało kampanię „Przeciw nie-niemieckiemu duchowi” (niem. „Wider den undeutschen Geist”). W myśl tej akcji biblioteki miały być oczyszczane z „destrukcyjnego piśmiennictwa”. Punktem szczytowym były publiczne palenia książek w licznych niemieckich miastach uniwersyteckich w dniu 10 maja 1933. Dzieła wielu pisarzy stawały się ofiarą ognia. Obok studentów, w paleniu książek uczestniczyli także rektorzy i profesorowie[1].

ZSRR[edytuj kod]

Przyjmuje się, że bardziej konsekwentnie niszczono książki w krajach komunistycznych, głównie w ZSRR[potrzebny przypis], z reguły przez mielenie ich[potrzebny przypis]. Totalitarne państwa selekcjonowały zbiory biblioteczne, usuwając i niszcząc większość niechcianych książek, niewielkie ilości zamykając jako „zbiory specjalne” (ros. specfond) do dyspozycji władz, podczas odwilży także naukowców i studentów.

Antyutopie[edytuj kod]

Niszczenie książek jest tematem fantastycznych antyutopii takich jak m.in. 451 stopni Fahrenheita Raya Bradbury'ego czy Rok 1984 George'a Orwella.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj kod]