Ośla Skórka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gustave Doré: Ilustracja do baśni
Gustave Doré: Ilustracja do baśni

Ośla Skórka (fr. Peau d'Âne) – baśń ludowa spisana przez Charles'a Perraulta, który opublikował ją po raz pierwszy w 1695 w małym wydaniu. W 1697 weszła w skład jego zbioru baśni pt. Bajki Babci Gąski.

Baśń zawiera wątki powtarzające się wielu innych baśniach różnych narodów. Jedną z wersji tej baśni jest utwór Wieloskórka opublikowany przez braci Grimm w ich zbiorze Baśni z 1812 roku (tom 1 nr 65).

Treść[edytuj | edytuj kod]

W pewnym królestwie żyli król i królowa, którzy mieli piękną córkę i żyli szczęśliwie. Pewnego dnia królowa ciężko zachorowała. Czując zbliżającą się śmierć kazała mężowi obiecać, że jeśli się ożeni, to tylko z księżniczką piękniejszą od niej. Po jej śmierci, król długo rozpaczał i nie zamierzał się żenić w ogóle. Jednak namawiany przez ministrów, którzy nie chcieli by dynastia wygasła, podjął decyzję, że dla dobra państwa, musi poszukać nowej królowej. Niestety wśród wielu księżniczek nie mógł znaleźć takiej, która dorównywałaby urodą jego zmarłej żonie.

Pewnego dnia zobaczył swoją córkę i uświadomił sobie, że to właśnie ona jest równie piękna jak jej zmarła matka. Zdecydował się poślubić właśnie ją. Królewna, gdy usłyszała oświadczyny ojca, wpadła w przerażenie. Jednak król nie chciał odstąpić od tego pomysłu. Wtedy królewna zwróciła się o pomoc do swojej chrzestnej matki, Wróżki Bzów. Wróżka poradziła jej by zażądała od króla sukni koloru pogody. Wróżka liczyła na to, że król zniechęcony takim kaprysem, odstąpi od planów matrymonialnych wobec córki.

Zgodnie z radą matki chrzestnej, królewna zażądała od ojca sukni tego koloru. Król wezwał najlepszych krawców, następnego dnia, po całym dniu pracy, dostarczyli zamówioną suknię - błękitna ozdobiona jakby białymi obłokami. Król wręczył ją córce. Królewna znów udała się do Wróżki, która kazał jej zamówić suknie koloru księżyca, potem koloru słońca. Jednak wprawni krawcy za każdym razem wykonywali rozkazy króla i dostarczali zamówione suknie, które olśniewały swoim pięknem.

Wówczas za radą Wróżki, królewna zażądała skóry z czarodziejskiego osła z królewskiej stajni. Osioł miał tę właściwość, że każdego ranka jego podściółka usłana była złotymi monetami, które zasilały skarbiec królewski. Wróżka liczyła na to, że król nie zechce pozbyć się tego pożytecznego zwierzęcia. Jednak następnego dnia król kazał zabić zwierzę i wręczył córce jego skórę.

Królewna była zrozpaczona. Wówczas Wróżka, sama zdumiona uporem króla, poradziła jej, by założyła skórę osła i uciekła z zamku. Królewna zdecydowała się posłuchać tej rady. Nocą w oślej skórze wymknęła się z zamku. Król zarządził poszukiwania córki, jednak nikt nie podejrzewał, że brudna żebraczka w oślej skórze jest zaginioną królewną. Królewna bez przeszkód dotarła do granicy, którą przekroczyła, licząc na to, że w sąsiednim królestwie będzie bezpieczna.

Początkowo żyła z żebractwa. Potem znalazła pracę u pewnej gospodyni, która zatrudniła ja jako pomywaczkę. Królewna kazała się nazywać Oślą Skórką. Dostała ciasna komórkę, koło domu gospodyni, w której zamieszkała. Ponieważ była pracowita, gospodyni zaczęła jej przydzielać inne zajęcia, takie jak pasanie baranów. Pewnego dnia królewna znalazła w swojej komórce skrzynię. Domyśliła się, że to prezent od Wróżki Bzów. W skrzyni znajdowały się piękne suknie. Od tej pory w każde święto, królewna zakładała dla zabawy któraś z nich, tak żeby nikt nie widział.

Pewnego dnia przez wieś przejeżdżał królewicz, następca tronu tego kraju. Ludzie prześcigali się w gościnności. Kiedy zajechał na podwórko domu, gdzie pracowała Ośla Skórka, został przez gospodynię poczęstowany plackiem. Placek bardzo mu posmakował, wiec zapytał, kto go upiekł. Gospodyni odparła, że to dzieło jej służącej - Oślej Skórki. Królewicz bardzo chciał ją poznać, ale gospodyni wstydziła się pokazywać tak dziwnie ubraną dziewczynę i odparła wymijająco, że jej służąca jest dziś nieobecna. Jednak królewicz, nie uwierzył. Kiedy nikt nie patrzył podszedł do komórki, w której Ośla Skórka mieszkała. Zajrzał przez dziurkę od klucza zobaczył piękną królewnę ubraną w jedną z sukni, od Wróżki. Był zauroczony jej urodą. Uznał jednak, że nie wypada mu podglądać i odszedł pośpiesznie.

W drodze do zamku był rozkojarzony. Cały czas myślał o pięknej dziewczynie, która mieszkała w komórce, a wyglądała jak księżniczka. Myślał o niej tak intensywnie, że aż zachorował. Lekarze byli bezradni, a lekarstwa nie przynosiły efektu. Rodzice zapytali wówczas syna co go trapi. On odparł, ze pragnie, aby Ośla Skórka upiekła dla niego placek. Król dowiedziawszy się, że Ośla Skórka, to służąca, pracująca u jednej z gospodyń wiejskich, posłał do niej gońca z rozkazem by upiekła placek dla następcy tronu.

Królewna otrzymawszy rozkaz była szczęśliwa, gdyż piękny królewicz także jej się spodobał. Natychmiast zabrała się do pracy. Jednak podczas pieczenia, pierścionek spadł jej z palca i znalazł się w placku, który dostarczono na dwór króla. Królewicz zjadł placek i natrafił na pierścionek. Oświadczył rodzicom, ze musi poślubić kobietę, na którą ten mały pierścionek będzie pasował. Rodzice, którzy pragnęli by syn wyzdrowiał, przystali na to.

Od tej pory wszystkie kobiety z całego królestwa zaczęły przybywać na królewski dwór i mierzyć pierścionek. Jednak za każdym razem okazywał się on za mały na ich palce. Kiedy już zabrakło kobiet w królestwie, królewicz, który asystował przy mierzeniu, zauważył, że jeszcze Ośla Skórka nie mierzyła pierścionka. Posłaniec odparł, że ta służąca jest tak brzydka, że wstyd było zapraszać ją do królewskiego pałacu. Oburzony król kazał ją niezwłocznie sprowadzić.

Ośla Skórka, która widząc posłańców, domyśliła się, że jadą po nią. Ubrała się w suknię koloru pogody, ale dla niepoznaki zarzuciła na nią skórę osła, w której chodziła na co dzień. Kiedy przybyła do pałacu, książę założył jej pierścionek, który okazał się idealnie pasować. W tym samym czasie królewna zrzuciła ośla skórę i książę rozpoznał w niej piękną księżniczkę, którą podglądał w komórce. Natychmiast się oświadczył. Wtedy w komnacie pojawiła się Wróżka Bzów, która opowiedziała historię królewny.

Wkrótce odbył się huczny ślub. Po ślubie małżonkowie odwiedzili ojca królewny, który pod nieobecność córki ożenił się ponownie. Jego niestosowna miłość wywietrzała mu dawno z głowy. Cieszył się, że jego córka jest cała i zdrowa[1].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Niektóre wydania zawierają ocenzurowaną wersję baśni w której główna bohaterka nie jest córką, ale pasierbica zakochanego w niej króla[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Charles Perrault "Bajki nad bajkami", wyd. Zielona Sowa, 2006. Str. 98

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Charles Perrault "Bajki nad bajkami", wyd. Zielona Sowa, 2006.