ORP Wicher (1949)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z ORP Wicher (1958))
Skocz do: nawigacja, szukaj
ORP Wicher
ORP Wicher
Klasa niszczyciel
Typ 30bis
Historia
Stocznia Stocznia im. A.Żdanowa, Leningrad, ZSRR
 MW ZSRR
Nazwa „Skoryj”
Wejście do służby 28 stycznia 1951
 Marynarka Wojenna (PRL)
Nazwa ORP „Wicher”
Wejście do służby 29 czerwca 1958
Wycofanie ze służby 1974
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa – 2240 t
pełna – 3181 t
Długość 120,5 m
Szerokość 12 m
Zanurzenie 4,2 m
Napęd
2 zespoły turbin parowych o mocy łącznej 60 000 KM, 2 śruby
Prędkość 36 węzłów
Zasięg 3900 Mm/13 w.
Uzbrojenie
4 działa 130 mm (2 x II),
2 działa 85 mm plot. (1 x II),
7 działek 37 mm plot. (7 x I),
10 wt 533 mm (2 x V),
bg, 2 mbg, miny
Załoga 260 ludzi (inne dane 218)
Wieża B-2ŁM dział 130 mm artylerii głównej w Muzeum MW w Gdyni

ORP Wicher (II) – polski niszczyciel radzieckiego projektu 30bis (typu Smiełyj / ozn. NATO Skoryi), w służbie polskiej Marynarki Wojennej w latach 1958-1974. Był drugim okrętem o tej nazwie, po niszczycielu z 1930.

Historia[edytuj]

Zbudowany w stoczni im. A. Żdanowa w Leningradzie. Do radzieckiej służby wszedł 28 stycznia 1951 pod nazwą „Skoryj”. 29 czerwca 1958 roku został przekazany Polskiej Marynarce Wojennej przez ZSRR – najpierw wydzierżawiony, a w 1965 roku odkupiony. Wchodził w skład 7 Dywizjonu Niszczycieli na Oksywiu. Brał udział w wizytach kurtuazyjnych, m.in. w Portsmouth. Od 1970 roku używano go w charakterze bazy pływającej dla 9. Flotylli Obrony Wybrzeża na Helu. Wycofany ostatecznie ze służby pod koniec 1974 roku, został pozbawiony uzbrojenia i wyposażenia, a następnie zatopiony w pobliżu portu na Helu jako element falochronu[1]. Kolejno nosił numery burtowe: 54 i (od 1960 roku) 274. Okręt został zbudowany wyłącznie przez kobiety. Dokumenty pochodzące ze stoczni nie wymieniały wśród budowniczych ani jednego mężczyzny (jedyni mężczyźni to nadzór techniczny)[potrzebny przypis].

Polskie niszczyciele tego typu: ORP „Grom”ORP Wicher

Wizyty zagraniczne:[2]

Dowódcy:[2]

  • 1958-1961: kpt. mar. Henryk Koryciński
  • 1961-1965: kmdr ppor. Andrzej Ujazdowski
  • 1965-1969: kpt. mar. Tadeusz Moskwa
  • 1969-1970: kmdr ppor. Józef Wołczyński
  • 1970-1974: kmdr ppor. Tadeusz Pabiś

Dane techniczne[edytuj]

  • Wyporność:
    • standardowa – 2240 t
    • maksymalna – 3181 t
  • Wymiary:
  • Napęd: 2 zespoły turbin parowych Parsonsa z przekładnią o mocy łącznej 60 000 KM, cztery kotły główne i 1 kocioł pomocniczy, max. spalanie kotła głównego 7 ton mazutu na godzinę, a kotła pomocniczego 2 tony mazutu na godzinę. Zapas paliwa wynosił 744 tony; okręt zabierał też 40 ton ropy naftowej, która służyła do napędu agregatów prądotwórczych. 2 śruby o średnicy 3,14 m każda.
  • Prędkość maksymalna 36 węzłów
  • Zasięg: 3900 Mm przy 13 w.
  • Załoga: 260 ludzi (inne dane 218)

Uzbrojenie[edytuj]

  • 4 działa 130 mm w dwóch, zamkniętych, dwudziałowych wieżach typu B-2ŁM (2 x II)
    • długość lufy 50 kalibrów (L/50)
  • 2 działa plot. 85 mm L/52 w zamkniętej, dwudziałowej wieży na rufie typu 92-K (1 x II)
  • 7 automatycznych działek plot. 37 mm L/73,5 na pojedynczych podstawach 70-K (7 x I)
  • 10 wyrzutni torpedowych 533 mm w dwóch obrotowych aparatach (2 x V)
  • 2 podpokładowe wyrzutnie bomb głębinowych
  • 2 miotacze bomb głębinowych
  • 2 tory minowe (możliwość zabrania 67 min)

Zachowane elementy[edytuj]

  • Skansen broni morskiej na Helu
  • Muzeum MW w Gdyni
    • wieża artylerii głównej 130 mm
    • wieża dział przeciwlotniczych 85 mm
    • aparat torpedowy
    • stanowisko kierowania ogniem
    • wrak zatopiony na terenie jednostki wojskowej w zachodniej części Helu, jako falochron. Widoczny z falochronu helskiego portu. Pocięty na złom. Resztka kadłuba (denna) została wyciągnięta na brzeg tuż za portem wojennym od strony Juraty.

Plany i modele[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy