Oblężenie Pietropawłowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oblężenie Pietropawłowska
Wojna krymska
Petropavlovsk-cannons.jpg
Działa, które zostały użyte do obrony Pietropawłowska w 1854 roku
Czas 28 sierpnia7 września 1854
Miejsce Pietropawłowsk
Terytorium Kamczatka
Wynik zwycięstwo Rosjan
Strony konfliktu
Francja II Cesarstwo Francuskie
 Wielka Brytania
 Imperium Rosyjskie
Dowódcy
Francja Auguste Febvrier Despointes
Wielka Brytania David Price
Wielka Brytania Frederick Nicolson
Rosja Wasilij Zawojko
Rosja Jewfimij Putjatin
Siły
2 600 żołnierzy
218 dział
6 okrętów wojennych
920 żołnierzy
67 dział
okręty wojenne: fregata Aurora (44 ludzi), statek transportowy Dwina (12 ludzi)
Straty
500 zabitych 100 zabitych
2 okręty: statek handlowy Awatska, statek transportowy Sitka (10 ludzi)
Wojna krymska

Olteniţa - Synopa - Cetate - Silistra - Kurekdere - Bomarsund - Pietropawłowsk - Alma - Sewastopol - Bałakława - Inkerman - Eupatoria - Malakoff - Taganrog - Czorna - Kars - Kinburn

Oblężenie Pietropawłowskaoblężenie Pietropawłowska leżącego na Kamczatce, trwające od 28 sierpnia 1854 roku do 7 września 1854 roku. Oblężenie miało być informacją dla cara Mikołaja I, że jego przeciwnicy zagrażają nie tylko obszarom leżącym na terenie Europy, lecz także w każdym wybranym przez nich miejscu terytorium Imperium Rosyjskiego.

Siły rosyjskie[edytuj | edytuj kod]

W mieście Rosjanie utrzymywali faktorię i wojskową załogę; komendantem był admirał Wasilij Zawojko. Już od początku wojny krymskiej w 1854 roku Rosjanie zaczęli umacniać fortyfikacje. Ustawiono baterie artyleryjskie oraz zwiększono liczbę posterunków obserwacyjnych. Zaczęto też gromadzić żywność w magazynach. Do dyspozycji obrońców były dwa okręty, "Aurora" i "Dawina", oraz 68 dział w 7 bateriach.

Brytyjskie rozpoznanie[edytuj | edytuj kod]

Brytyjski dowódca admirał Price dokonał rozpoznania miasta ze statku pod amerykańską banderą. Stan rosyjskiej obrony wzbudził w nim niepokój; uznał, że wszystkie baterie są dobrze rozmieszczone, co sprawiało, że mogły stać się poważnym zagrożeniem dla jego floty. Widząc to postanowił działać bardzo ostrożnie i przemyślał dokładnie plan ataku na twierdzę.

Początek oblężenia[edytuj | edytuj kod]

Wieczorem 28 sierpnia na horyzoncie zauważono siedem brytyjsko-francuskich okrętów. Wszystkie statki liczyły ok. 2,6 tys. marynarzy i żołnierzy. Następnego dnia okręty sprzymierzonych rzuciły kotwicę pod miastem. Walka rozpoczęła się 30 sierpnia, również wtedy doszło do niespodziewanego wydarzenia. W niewyjaśnionych okolicznościach zginął admirał Price. Możliwe, że popełnił on samobójstwo strzelając sobie w serce. Pogrzeb, który odbył się 2 września, wpłynął również na plan ataku na rosyjskie pozycje, ponieważ dopiero po uroczystości oficerowie dowiedzieli się od amerykańskich żołnierzy o ukształtowaniu terenu wokół Pietropawłowska.

W czasie walk często dochodziło do pojedynków na białą broń pomiędzy żołnierzami desantów a obrońcami miasta. Wymiana ognia artyleryjskiego doprowadziła do zniszczenia umocnień polowych miasta, ale również spowodowała śmierć wielu żołnierzy wojsk sprzymierzonych. Po kilkunastu dniach zaciekłych walk wojska francusko-brytyjskie doszły do wniosku, że nie uda im się zdobyć miasta i postanowiły odpłynąć. Decyzja ta zaskoczyła Rosjan przekonanych, że będą zmuszeni do odparcia jeszcze wielu ataków brytyjskich i francuskich żołnierzy.

Powrót pokonanych[edytuj | edytuj kod]

Powracający do ojczystych portów Brytyjczycy i Francuzi byli chłodno witani przez rodaków, którzy uważali, że zostali oni pokonani przez dużo słabszego przeciwnika. Oficerów oskarżano o złe dowodzenie oraz niechęć do podejmowania decyzji. Żołnierzom niższej rangi zarzucano zaś brak dyscypliny, a nawet tchórzostwo.

Skutki bitwy[edytuj | edytuj kod]

W trakcie oblężenia zginęło ok. 450 żołnierzy sprzymierzeńców i ok. 96 żołnierzy rosyjskich. Obrona miasta była powodem do dumy dla Rosjan, którzy szczycili się tym, że mały garnizon na krańcach Imperium zdołał się obronić przed atakiem liczniejszego przeciwnika. Udana obrona Pietropawłowska przeszła do historii rosyjskiego oręża jako pierwsze wielkie zwycięstwo odniesione na Oceanie Spokojnym.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michał Klimecki, Krym 1854–1855.