Bitwa pod Inkermanem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Inkermanem
Wojna krymska
Inkermann.jpg
Czas 5 listopada 1854
Miejsce Inkerman, dzisiejsza Ukraina
Terytorium Cesarstwo Rosyjskie
Wynik Zwycięstwo koalicji Anglo-Francuskiej
Strony konfliktu
 Francja

 Wielka Brytania

RosjaCesarstwo Rosyjskie
Dowódcy
Lord Raglan

François Certain de Canrobert

Aleksander Siergiejewicz Mienszykow
Siły
Wlk.Brytania 7 500 piechoty oraz 38 dział

Francja 8 200 piechoty oraz 18 dział

31 000 piechoty,
4 000 kawalerii,
110 dział
Straty
Wlk.Brytania 635 zabitych 1940 rannych

Francja 175 zabitch 1 625 rannych

5 000 zabitych,
7 000 rannych
Wojna krymska

Olteniţa - Synopa - Cetate - Silistra - Kurekdere - Bomarsund - Pietropawłowsk - Alma - Sewastopol - Bałakława - Inkerman - Eupatoria - Malakoff - Taganrog - Czorna - Kars - Kinburn

Bitwa pod Inkermanem – starcie zbrojne, które miało miejsce w trakcie wojny krymskiej. Bitwa rozegrała się 5 listopada 1854 roku i zakończyła się zwycięstwem połączonych sił Wielkiej Brytanii oraz Francji nad wojskami rosyjskimi. Dowódcami wojsk koalicji byli Lord Raglan (Wielka Brytania) oraz Pierre Bosquet (Francja). Stroną rosyjską dowodził generał Aleksander Siergiejewicz Mienszykow.

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

W październiku 1854 r. wojska koalicji przystąpiły do oblężenia Sewastopola. W odpowiedzi Rosjanie postanowili zaatakować, przerwać oblężenie miasta oraz zepchnąć oblegających w kierunku morza. Na miejsce ataku wybrano okolice położonej ok. 5 km od Sewastopola wioski Inkerman.

Rozpoczęcie bitwy[edytuj | edytuj kod]

5 listopada 1854 r., mając znaczną przewagę osobową oraz w broni artyleryjskiej, Rosjanie rozpoczęli atak ze wszystkich stron. Przydział zadań atakujących wyglądał następująco:

  • generał Piotr Gorczakow razem z 16 000 żołnierzy piechoty 40 działami oraz 4 000 kawalerzystów miał zaatakować od strony Bałakławy,
  • generał Soimonew z 16 000 piechurów miał uderzyć na prawą flankę,
  • generał Pauloff miał atakować centrum,
  • generał Tiomfjew miał zaatakować francuską lewą flankę.

Dla Rosjan bitwa była przegrana zanim się na dobre rozpoczęła. Fatalna interpretacja rozkazu przez Soimonowa spowodowała, że zamiast uderzyć na prawą flankę Brytyjczyków skierował swoje wojska na swoją prawą stronę, co spowodowało zderzenie się z korpusem Pauloffa. Powrót do pozycji wyjściowych okazał się niemożliwy. Tymczasem Brytyjczycy ściągnęli lekką brygadę konną, zreorganizowali pozycje swych dział oraz rozpoczęli ostrzał nieosłoniętego przeciwnika. Zginęło bardzo wielu rosyjskich żołnierzy którzy chaotycznie atakowali bądź cofali się w krzyżowym ogniu dział i karabinów. Jednym z nielicznych sukcesów rosyjskich było przesunięcie lewego skrzydła Francuzów lecz nic już nie mogło zmienić losów bitwy. W końcu Rosyjscy żołnierze jak i ich dowódcy w panice uciekli co dobitnie pokazuje miażdżące zwycięstwo koalicjantów pod Inkermanem.

Także atak z kierunku Bałakławy został bez trudu odparty przez Francuzów. Ostrożni Anglicy nie wyruszyli w pościg za siłami Gorczakowa, a ten już nie podjął żadnych prób ponownego ataku.

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Po raz kolejny niekompetencja rosyjskich dowódców kosztowała życie tysięcy rosyjskich żołnierzy. Na wynik nie wpłynęła nawet znaczna przewaga liczebna atakujących. Potwierdziła się opinia, że armia rosyjska jest słaba, źle zorganizowana oraz zacofana technologicznie. Strona rosyjska nie wyciągnęła po klęsce żadnych wniosków co skończyło się także przegraniem całej wojny krymskiej.