Obniżenie Milicko-Głogowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Obniżenie Milicko-Głogowskie
Mapa części Niziny Śląsko Łużyckiej i Wału Trzebnickiego.png
Obniżenie Milicko-Głogowskie.png
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Niż Środkowoeuropejski
Podprowincja Niziny Środkowopolskie
Makroregion Obniżenie Milicko-Głogowskie
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Polska:
woj. lubuskie
woj. dolnośląskie

Obniżenie Milicko-Głogowskie (318.3; także Pradolina Barucko-Głogowska) – makroregion geograficzny stanowiący równoleżnikowy pas obniżeń o charakterze pradolinnym. Położony w północno-zachodniej części Nizin Środkowopolskich. Od południa otoczony jest wzgórzami Dalkowskimi i wałem Trzebnickim, a od północy – Wzniesieniami Zielonogórskimi oraz polodowcowymi wysoczyznami Leszczyńską i Kaliską.

Zajmuje w granicach Polski obszar o powierzchni ok. 3 tys. km².

Wschodnią część regionu określano dawniej jako Pradolinę Baryczy.

Część wschodnia obniżenia powstała prawdopodobnie jako zagłębienie końcowe moren stadium Warty, o czym zdaje się świadczyć występowanie tu dwóch rozległych kotlin: Milickiej na wschodzie i Żmigrodzkiej na zachodzie. Wypełnione są one utworami akumulacji wodnej, częściowo zabagniane. Znajdują się w nich duże stawy rybne o charakterze zbiorników naturalnych.

Zachodnia część obniżenia odwadniana jest przez Odrę, wschodnia – przez jej prawy dopływ – Barycz.

W granicach regionu znajduje się kilka rezerwatów przyrody, w tym rezerwat przyrody Stawy Milickie o powierzchni 5,3 tys ha.

Głównymi miastami są Głogów, Milicz, Żmigród i Nowa Sól.

Region dzieli się na cztery części o odmiennym charakterze: