Oczyszczanie ścieków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Oczyszczanie ściekówproces technologiczny polegający na usuwaniu ze ścieków zanieczyszczeń i osadów oraz substancji chemicznych w nich rozpuszczonych, koloidów i zawiesin.

Przy niewielkim obciążeniu zanieczyszczeniami ścieków oczyszczanie dokonuje się samoistnie w wodach naturalnych, zwłaszcza w rzekach (samooczyszczanie wód).

Oczyszczanie ścieków można podzielić na trzy stopnie[1]:

  • I° to oczyszczanie mechaniczne, bez reaktorów biologicznych, podczas którego usuwa się substancje wleczone, pływające i zawiesiny łatwoopadające, obniżając w pewnym stopniu ChZT i Norg ścieków, zazwyczaj jednak parametry ścieków po I° nie odpowiadają normom zrzutu ścieków do odbiornika, dlatego konieczne jest stosowanie procesów głębszego oczyszczania.
  • II° to oczyszczanie ścieków w procesie tlenowego osadu czynnego bez głębokiego usuwania azotu i fosforu - w tym stopniu wykorzystuje się aktywność mikroorganizmów (przede wszystkim bakterii heterotroficznych) do biologicznego utlenienia związków organicznych występujących w ściekach. Z racji zastosowania warunków tlenowych w całej objętości komory osadu czynnego (KOCz), w procesie nie dochodzi do głębokiego usunięcia azotu, który dopływa do odbiornika w postaci azotu azotanowego N-NO3 i/lub azotu amonowego N-NH4+ (proporcje zależą od wieku osadu w KOCz, czyli, w dużym uproszczeniu, od czasu przebywania przeciętnego kłaczka bakteryjnego w komorze)
  • III° to oczyszczanie ścieków w procesie osadu czynnego z głębokim usuwaniem azotu i fosforu (defosfatacją). Charakterystyka technologiczna tego stopnia jest podobna do II° oczyszczania, z tym, że komora osadu czynnego podzielona jest na trzy lub więcej jednostek (może być to podział faktyczny, tzn. zastosowanie trzech osobnych urządzeń/zbiorników lub podział wynikający z warunków panujących w różnych częściach jednego urządzenia). Taki podział umożliwia głębokie usunięcie azotu (na poziomie ponad 90%) w procesie denitryfikacji w warunkach beztlenowych (anaerobowych) oraz fosforu w procesie defosfatacji, wykorzystując zdolności akumulacyjne bakterii PAO. Bakterie te w warunkach tlenowych akumulują fosforany w postaci polifosforanów, z których następnie czerpią energię w warunkach beztlenowych[1].

Pierwszy etap to oczyszczanie wstępne mechaniczne, w którym usuwa się zanieczyszczenia stałe nierozpuszczalne za pomocą krat i sit, zawiesiny ziarniste usuwane są w piaskownikach, a tłuszcze i oleje w odtłuszczaczach, małe zawiesiny i koloidy usuwane są w osadnikach w procesie sedymentacji.

W kolejnych etapach realizuje się oczyszczanie wykorzystując procesy fizykochemiczne, takie jak np. koagulacja, filtracja, adsorpcja, odwrócona osmoza, destylacja, neutralizacja, wytrącanie i strącanie metodami chemicznymi. Substancje organiczne usuwane są przy oczyszczaniu biologicznym realizowanym przez procesy biochemiczne takie jak fermentacja i gnicie.

Proces przebiega pod wpływem działania mikroorganizmów osadu czynnego w komorach napowietrzania lub rowach cyrkulacyjnych. Drobnoustroje osadu czynnego (bakterie i pierwotniaki) rozkładają związki organiczne występujące w ściekach na substancje proste, jak: dwutlenek węgla, wodę i amoniak, a bakterie mułu dennego w procesie gnicia wytwarzają np. siarkowodór.

Osady powstające w procesach oczyszczania ścieków poddaje się dalszej obróbce w celu wykorzystania lub utylizacji.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b GeorgeG. Tchobanoglous GeorgeG., H. DavidH. D. Stensel H. DavidH. D., RyujiroR. Tsuchihashi RyujiroR., FranklinF. Burton FranklinF. i inni, Wastewater Engineering: Treatment and Resource Recovery, 2003.

Bibliografia[edytuj]

  • Karl i Klaus R. Imhoff, Kanalizacja miast i oczyszczanie ścieków, Wydawnictwo Arkady, Warszawa 1982, ISBN 83-213-3074-6

Linki zewnętrzne[edytuj]