Odbudowa Kalisza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kaliski ratusz wzniesiony w dwudziestoleciu międzywojennym

Odbudowa Kaliszaodbudowa Kalisza prowadzona w dwudziestoleciu międzywojennym po zburzeniu miasta przez wojska niemieckie w czasie I wojny światowej.

Komitet Odbudowy Kalisza powstał pod koniec 1914 w Warszawie z inicjatywy Kazimierza Rymarkiewicza. 3 grudnia 1915 Koło Architektów w Warszawie ogłosiło konkurs architektoniczny na sporządzenie planu regulacyjnego oraz opracowanie planów odbudowy Kalisza[1].

Prace przy odbudowie rozpoczęły się w grudniu 1918. W ramach odbudowy w latach 1918–1939 oddano do użytku 6800 mieszkań (z czego 6405 odbudowane przez osoby prywatne) oraz liczne gmachy instytucji publicznych, jak np. elektrownia miejska (1922), ratusz (1920–1925), budynek Banku Polskiego (1926), stadion (1927), teatr (1936) i wiele innych. Koszty odbudowy, poza środkami mieszkańców, pokrywano z subwencji rządowych oraz kredytów ministerialnych[2].

Najważniejsze budynki użyteczności publicznej zaprojektowali wybitni polscy architekci, m.in. Władysław Borawski (szpital okręgowy), Marian Lalewicz (oddział banku centralnego), Czesław Przybylski (teatr miejski), Julian Puterman-Sadłowski (poczta główna), Stefan Szyller (ratusz). W pracach nad odbudową brało udział również około 30 miejscowych architektów, m.in. Albert Nestrypke i Sylwester Pajzderski[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Kościelniak, Krzysztof Walczak: Kronika miasta Kalisza. Kalisz: Kaliskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, 2002, s. 166. ISBN 83-85638-43-1.
  2. Odbudowa Kalisza po zniszczeniach z roku 1914. kalisz.info. [dostęp 28 stycznia 2019].
  3. Joanna Bruś: Środowisko architektoniczne Kalisza w procesie odbudowy miasta po 1914 roku. W: Odbudowy i modernizacje miast historycznych w pierwszej połowie dwudziestego wieku w Europie : naród, polityka, społeczeństwo. Iwona Barańska (red.), Makary Górzyński (red.). Kalisz: Kaliskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, 2016, s. 323–335. ISBN 978-83-62689-48-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]