Julian Puterman-Sadłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Julian Sadłowski (do 1942 Julian Puterman; 1892–1953) – polski architekt i wykładowca akademicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Julian Puterman urodził się 2 października 1892 w Sosnowcu[1]. Jego rodzice związani byli z medycyną, ojciec Jakub Puterman był lekarzem a matka, Anna z Marguliesów, pracowała jako bakteriolog, była także dziedziczką rodziny, do której należały sosnowieckie Zakłady Przemysłu Stalowego Meyerhold[2].

Po ukończeniu Szkoły Handlowej w Będzinie przeniósł się do Krakowa, gdzie zdał w 1911 maturę w Wyższej Szkole Realnej[1]. Następnie przeniósł się do Monachium, gdzie na tamtejszej politechnice rozpoczął studia inżynierskie[1]. Wybuch wojny światowej zmusił go do przerwania studiów, jednak wznowił je w 1916 roku i w rok później uzyskał stopień inżyniera architekta[1]. Do lutego 1918 zajmował pozycję asystenta na swojej macierzystej uczelni, następnie powrócił w rodzinne strony, gdzie został architektem zakładowym w Zakładach Azotowych w Chorzowie, równocześnie terminując u architekta Jana Rakowicza[1].

W 1919 został profesorem poznańskiej Wyższej Szkoły Budownictwa[1]. Pozycję tę piastował do końca roku akademickiego 1925/1926, z roczną przerwą na służbę wojskową podczas wojny polsko-bolszewickiej, w której walczył w stopniu szeregowego[1]. W 1926 przeniósł się do Warszawy, gdzie otworzył prywatne biuro architektoniczne[1].

Profesor Politechniki Warszawskiej w Katedrze Budownictwa Sanitarnego. Od 1928 r. pełnił funkcję kierownika biura projektowego Ministerstwa Poczt i Telegrafów. Od 1929 r. wspólnie z rzeźbiarzem Antonim Miszewskim prowadził spółkę architektoniczną. W latach 1939-1940 przebywał w Kownie. Przez lata 1940-41 pracował w Wilnie jako kierownik Biura Projektów Przemysłowych.

W 1944 w Lublinie uczestniczył w organizowaniu Ministerstwa Odbudowy. Od 1945 mieszkał w Warszawie, gdzie do 1947 pracował w Biurze Odbudowy Stolicy (BOS). Pracownia projektowa BOS-u znajdowała się w jego własnym domu, gdzie mieszkał wraz z innymi architektami (przy ulicy Racławickiej 29 na Mokotowie).

Prace datowane[edytuj | edytuj kod]

Gmach Urzędu Telekomunikacyjnego i Telegraficznego przy ul. Nowogrodzkiej 45 w Warszawie
  • 1930 – garaż przy ul. Ratuszowej w Warszawie
  • 1931 – budynek urzędu pocztowego w Sandomierzu (wspólnie z Janem Najmanem)
  • 1931–1933 – budynek Poczty Głównej w Kaliszu
  • 1934 – gmach Urzędu Telekomunikacyjnego i Telegraficznego przy ul. Nowogrodzkiej 45 w Warszawie; był to pierwszy w Polsce budynek o stalowej konstrukcji szkieletowej (współpraca - Antoni Miszewski) - I nagroda w konkursie Ministerstwa Poczt i Telegrafów w 1928
  • 1936 – poczta w Łucku
  • 1939 – projekt budynku pocztowego w Wilnie (budynek nieskończony)

Prace niedatowane[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Piłatowicz 1993 ↓, ¶ 1–2.
  2. Piłatowicz 1993 ↓, ¶ 1.
  3. Historia Polskiej Prowincji, siostry-sc.pl [dostęp 2018-01-22] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]