Okno Sokole Trzecie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Okno Sokole Trzecie
Plan jaskini
Plan jaskini
Państwo

 Polska

Województwo

 małopolskie

Położenie

Dolina Bolechowicka

Właściciel

Skarb Państwa

Długość

3 m

Deniwelacja

0

Wysokość otworów

345 m n.p.m.

Ekspozycja otworów

ku północny zachód

Kod

J.Olk.I-05.06

Położenie na mapie gminy Zabierzów
Mapa konturowa gminy Zabierzów, u góry znajduje się punkt z opisem „Okno Sokole Trzecie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Okno Sokole Trzecie”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Okno Sokole Trzecie”
Położenie na mapie powiatu krakowskiego
Mapa konturowa powiatu krakowskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Okno Sokole Trzecie”
Ziemia50°09′14″N 19°47′06″E/50,153889 19,785000
Strona internetowa jaskini

Okno Sokole Trzecie, Okno Sokole III – schronisko w Dolinie Bolechowickiej na Wyżynie Olkuskiej (część Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej)[1]. Administracyjnie należy do wsi Karniowice w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Zabierzów[2]. Od 1968 r. skała z jaskinią znajduje się na terenie częściowego rezerwatu przyrody Wąwóz Bolechowicki[3].

Opis jaskini[edytuj | edytuj kod]

Schronisko znajduje się w Turni z Grotami w lewych zboczach Doliny Bolechowickiej. Jego otwór ma ekspozycję południowo-zachodnią i widoczny jest ze szlaku turystycznego wiodącego dnem doliny. Znajduje się na wysokości około 15 m nad ziemią i dotarcie do niego od dołu turni jest trudne i wymaga asekuracji. Łatwiej można wejść do schroniska z lewej strony turni, lub z góry. Za otworem jest korytarzyk o długości 3 m, szerokości 1 m i wysokości 2 m[1].

Schronisko powstało na pionowej szczelinie w wyniku procesów krasowych w wapieniach pochodzących z jury późnej. Nacieków brak. Namulisko złożone z lessu zmieszanego z okruchami wapiennymi. Schronisko jest w całości widne i bez własnego mikroklimatu. Na jego ścianach rozwijają się glony i paproć zanokcica skalna[1].

Historia poznania i dokumentacji[edytuj | edytuj kod]

Sokole Okno III znane jest od dawna. Wzmiankował je archeolog Gotfryd Ossowski w 1880 r. Po raz pierwszy jego plan sporządził Kazimierz Kowalski w 1951 r.[4] Obecny plan opracował A. Górny w 2009 r. (na podstawie planu K. Kowalskiego)[1].

W tej samej Turni z Grotami znajduje się jeszcze kilka innych schronisk: Okno Sokole Pierwsze, Okno Sokole Drugie, Okno Sokole Czwarte i Rura nad Sokolimi Oknami[5].

Turnia z Grotami

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Andrzej Górny, Okno Sokole III, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy [dostęp 2020-02-21].
  2. Geoportal. Mapa topograficzna i lotnicza [dostęp 2020-02-21].
  3. Rezerwat przyrody Wąwóz Bolechowicki. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-05-10].
  4. K. Kowalski, Jaskinie Polski, tom. 1, Warszawa: Państwowe Muzeum Archeologiczne, 1951
  5. Jaskinie Polski, [w:] Jaskinie Polski [online], Państwowy Instytut Geologiczny [dostęp 2019-04-28].