Okręty podwodne projektu 667A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne projektu 667A
Submarine Yankee I damaged.jpg
Opis typu
Kraj budowy Związek Radziecki
Użytkownicy Naval Ensign of the Soviet Union.svg
Stocznia Siewmasz, Komsomolsk n/A
Wejście do służby 1967
Zbudowane okręty 34
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność • nawodna: 7.760 t
• podwodna: 9.600 t
Długość 128,0 m
Szerokość 11,7 m
Zanurzenie 7,9 m
Napęd 2 reaktory VM-2-4 napędzające 2 turbiny o mocy 52.000 KM
Prędkość • nawodna: 15,0 w
• podwodna: 28,0 w
Załoga 120
Uzbrojenie • 16 SLBM R-27
• 20 torped kal. 533 i 400 mm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne projektu 667A (NATO: Yankee I) radzieckie okręty podwodne o napędzie jądrowym, przenoszące szesnaście pocisków balistycznych R-27. Okręty te były pierwszymi jednostkami drugiej generacji radzieckich jednostek wyposażonych w pociski klasy SLBM, których konstrukcję i budowę rozpoczęto w celu zniwelowania amerykańskiej przewagi ilościowej i jakościowej osiągniętej dzięki powstałym w ramach programu 41 for Freedom okrętom pierwszej generacji "Polaris".

Pierwszym projektem II generacji, był projekt okrętów 667, mających przenosić osiem pocisków R-21 (SS-N-5), jednakże z uwagi na stopień komplikacji konstrukcji spowodowanej koniecznością końcowego montowania pocisków dopiero na pokładzie okrętów oraz pomysłem obrotowej wyrzutni, projekt ten nie doczekała się realizacji. W międzyczasie dobiegały końca prace nad nowymi mniejszymi pociskami RT-15M na paliwo stałe, będącymi morską wersją pocisku lądowego, który wszedł do testów na pokładzie okrętu projektu 613D7 (NATO: Whiskey) (S-229). Biuro SKB-385 zaproponowało wprowadzenie do służby mniejszych pocisków R-27) na paliwo ciekłe (NATO: SS-N-6, Serb), działających w systemie D-5, wraz z okrętami nowego projektu 667A. Projekt ten został skierowany do produkcji w Siewierodwińsku oraz w Komsomolsku nad Amurem

Podobnie do amerykańskich okrętów Polaris, okręty projektu 667A wyposażone zostały w 16 pionowych wyrzutni, umieszczonych w dwóch rzędach tuż za kioskiem. Okręty te dysponowały jednak że lepszą od amerykańskich jednostek głębokością zanurzenia, krótszym czasem pomiędzy odpaleniem poszczególnych pocisków, a także większa prędkością. 667A mogły odpalać pociski z głębokości 50 metrów - dwukrotnie większej niż jednostki typów Polaris. Zgodnie jednak z opiniami nawet radzieckich konstruktorów (Szef projektu 667A biura TsKB-18 - Kowalew), okręty radzieckie były znacząco głośniejsze od jednostek Polaris.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]