Okręty podwodne projektu 611

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty podwodne projektu 611
Ilustracja
Rodzaj okrętu SSB
Kraj budowy Związek Radziecki
Projekt 611
Zbudowane 26
Wejście do służby:
• pierwsza jednostka

1952
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe

6 x 533 mm
Wyrzutnie rakietowe dwie
Uzbrojenie 2 x R-11FM
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

18 węzłów
16 węzłów
Wyporność:
• na powierzchni 1870 ton
• w zanurzeniu 2380 ton
Długość 90 metrów
Szerokość 7,5 metra
Napęd 3 silniki spalinowe
3 silniki elektryczne napędzające trzy śruby napędowe
Załoga 70 oficerów i marynarzy

Okręty podwodne projektu 611 - (w kodzie NATO Zulu) typ radzieckich dużych okrętów podwodnych o napędzie diesel-elektrycznym. Okręty zaczęły wchodzić do służby w latach 50. Okręt tego typu – B-67 był pierwszym na świecie okrętem podwodnym przenoszącym pociski balistyczne[1]. Łącznie zbudowano 26 jednostek tego typu, w tym pięć okrętów w wersji do przenoszenia pocisków balistycznych R-11FM.

Historia[edytuj]

Wstępne prace koncepcyjne nad nowymi dużymi okrętami podwodnymi mającymi zastąpić okręty typu K, rozpoczęły się w roku 1943. W roku 1946 w pracach nad okrętami wykorzystano doświadczenia z działań wojennych i rozwiązania techniczne stosowane na niemieckich okrętach podwodnych. Prace nad projektem zakończyły się w styczniu 1949, kiedy to zatwierdzono go do produkcji seryjnej. W konstrukcji okrętu wykorzystano komponenty z okrętów projektu 613. Dotyczyło to m.in. elementów siłowni, układu balastowego i uzbrojenia artyleryjskiego.

Początkowo planowano budowę 40 jednostek projektu 611. Pięć okrętów wyposażono w pociski balistyczne, jedną wykorzystywano jako jednostkę eksperymentalną do testowania nowych typów uzbrojenia. 20 okrętów powstało w podstawowej wersji uzbrojonej w torpedy.

Budowę pierwszego okrętu projektu 611 który nosił oznaczenie "B-61" rozpoczęto w stoczni nr 196 w Leningradzie 10 stycznia 1951. Wodowanie nastąpiło 26 lipca 1951, wejście do służby 31 grudnia 1953. Ostatni okręt typu wszedł do służby w lipcu 1958.

Opis[edytuj]

Okręty zbudowano w układzie dwukadłubowym. W kadłubie sztywnym wręgi umieszczono na zewnątrz, co znacznie zwiększyło wolną przestrzeń do wykorzystania wewnątrz kadłuba. Kadłub sztywny podzielono na siedem przedziałów. Okręty wyposażone w pociski balistyczne, przenosiły w wyrzutni dwa pociski typu R-11FM.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Kiński. Okręty podwodne ZSRR w latach 1945 – 1955. „NTW”. Grudzień 1997. nr 12. s. 48 – 55. 

Przypisy

  1. Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003. ISBN 1-57488-530-8.

Linki zewnętrzne[edytuj]