Osteosynteza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Osteosynteza – redukcja i zespolenie złamania kości przy użyciu elementów implantacyjnych, zwykle wykonanych z metalu biologicznie obojętnego[1]. Jest to procedura chirurgiczna, którą można wykonać przez skórę lub w otwarty sposób. Głównym celem osteosyntezy jest połączenie ze sobą końców kości i ustabilizowanie miejsca złamania.

Pionierem w osteosyntezie stał się chirurg weterynaryjny Otto Stader z Pensylwanii, który w 1937 roku zaprojektował kompaktowe urządzenie ze stali nierdzewnej, które umożliwiło mu mechaniczne zmniejszenie złamań kości i jednoczesne unieruchomienie złamania bez stosowania gipsu. Po szerokim zastosowaniu przez Stadera osteosyntezy zewnętrznej w leczeniu rannych psów, wraz z kilkoma zespołami chirurgów zastosował swoją nowatorską technikę przyszpilania złamanych kości w leczeniu wielu ludzkich pacjentów chirurgicznych podczas II wojny światowej. Od tego czasu unikalna metoda ortopedyczna Stadera doczekała się wielu wariantów i udoskonaleń[2].

W przypadku osteosyntezy czasem można spotkać się z pojęciem fiksacja jako synonimu słowa zespolenie, stabilizacja. O ile w języku angielskim fixation pochodzi od słowa fix, czyli mocować, ustalać, unieruchamiać, przytwierdzać, o tyle słowo fiksacja w języku polskim oznacza m.in. obłęd, czyli pojęcie znane z psychologii, a nie zespolenie[3].

Arbeitsgemeinschaft für Osteosynthesefragen to główna organizacja zajmująca się tematyką osteosyntezy[3].

Podstawowymi elementami do osteosyntezy są[1][3]:

Wyróżnia się:

  • osteosyntezę zewnętrzną – gdy gł. element zespalający znajduje się poza skórą.
  • osteosyntezę wewnętrzną – gdy wszczepy zespalające są zakryte przez skórę; swoistą odmianą jest osteosynteza śródszpikowa, w której element zespalający przebiega wewnątrz kanału szpikowego[4].

Często elementy te współtworzą bardziej złożone systemy, takie jak aparat Ilizarowa. Ponadto w trakcie zabiegu mogą być używane pasty, cementy kostne, bloki na bazie m.in. hydroksyapatytu[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. M-R. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 411.
  2. United States Congress House Committee on Appropriations, Hearings, Reports and Prints of the House Committee on Appropriations, U.S. Government Printing Office, 1970 [dostęp 2022-04-08] (ang.).
  3. a b c d T. Żuk, A. Dziak, A. Gusta: Podstawy ortopedii i traumatologii. Warszawa: PZWL, 1980, s. 294–295. ISBN 83-200-0146-3.
  4. osteosynteza, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-04-08].