Otton III (książę szczeciński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otton III
książę szczeciński
Okres panowania od 1451
do 1464
Poprzednik Joachim Młodszy
Następca Eryk II
Dane biograficzne
Dynastia Gryfici
Data urodzenia 29 maja 1444
Data i miejsce śmierci 7 lub 8 września 1464
Ueckermünde
Ojciec Joachim Młodszy
Matka Elżbieta

Otton III (ur. 29 maja 1444, zm. 7 lub 8 września 1464 we Wkryujściu[1]) – książę szczeciński w latach 1451-1464. Syn Joachima zwanego Młodszym, księcia szczecińskiego i Elżbiety, córki Jana „Alchemika”, margrabiego brandenburskiego i Barbary saskiej.

Życie i panowanie[edytuj]

Początkowo, z uwagi na małoletność Ottona, faktyczną władzę w księstwie, po śmierci Joachima Młodszego sprawowali prawdopodobnie Warcisław IX, książę wołogoski oraz matka, która pozostawała pod wpływem swego brata, elektora Fryderyka II Żelaznego. Otton III po osiągnięciu wieku sprawnego, przejął władzę w księstwie w 1456. Faktem przemawiającym za tą datą, są zachowane dokumenty, które młody książę sygnował własną pieczęcią[2][a].

W 1460 miasta złożyły jemu hołd. Prawdopodobnie Otton III miał zapewnić późniejszemu margrabiemu Albrechtowi III, przejęcie władzy w księstwie, na wypadek bezpotomnej śmierci. Tenże udzielił księciu szczecińskiemu pomoc, w przejęciu dóbr po Eryku Pomorskim, księciu słupskim, o które spór toczył z Erykiem II. Otton III zajął wówczas zachodnią część Księstwa Słupskiego, tj. część ziem wołogoskich z Gryficami, Kamieniem, Stargardem[3][4], oraz Łobzem, Borkowem Wielkim, Płotami, Dobrą Nowogardzką i Nowogardem[5]. Konflikt z Erykiem również obejmował kwestię gospodarczą, a szczególnie walkę o prymat w handlu morskim pomiędzy Szczecinem a Stargardem. Otton III opowiedział się wówczas za Szczecinem, a Eryk wspomagał do 1462 – Stargard[5].

Nie zdążył się ożenić. Zmarł w wieku 20 lat we Wkryujściu (Ueckermünde) podczas epidemii, w trakcie której zmarli także jego dwaj przyrodni bracia, synowie Warcisława X, księcia bardowskiego, rugijskiego i wołogoskiego. Był ostatnim ze szczecińskiej linii Gryfitów[6][5][4].

Po jego śmierci, książęta z linii wołogoskiej prowadzili spór o sukcesję nad Księstwem Szczecińskim, do której roszczenia wysunął także Frydeyk II Żelazny. Tenże już 4 października 1464 tytułował się księciem szczecińskim, mimo, że nad księstwem władzę przejęli Eryk II z Warcisławem X. Konflikt o sukcesję trwał z przerwami do 1479. Rezultatem zabiegów brandenburskich było włączenie części księstwa do swoich domen, a książęta wołogoscy zmuszeni zostali do złożenia hołdu lennego[7].

Genealogia[edytuj]

Kazimierz V
ur. ok. 1381
zm. w okr. 5 V–10 XII 1434
Katarzyna brunszwicka
ur. najwcz. 1389
zm. 1429
Jan „Alchemik”
ur. 1406
zm. 16 XI 1464
Barbara saska
ur. 1405
zm. 1465
         
     
  Joachim Młodszy
ur. najp. 1424
zm. p. 4 X 1451
Elżbieta
ur. 1425
zm. przed 23 XI 1471
     
   
Otton III
(ur. 29 V 1444, zm. 7 lub 8 IX 1464)


Uwagi

  1. W literaturze przedmiotu jest także spotykana data roczna objęcia rządów przez Ottona III, która przypada na 1460.

Przypisy

  1. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 424-426.
  2. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 424.
  3. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 424-425
  4. a b K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 101.
  5. a b c J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 339.
  6. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 398, 425-426.
  7. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 378, 426.

Bibliografia[edytuj]

Opracowania[edytuj]

Literatura dodatkowa (online)[edytuj]

Poprzednik
Joachim Młodszy
Pommernwappen.jpg książę szczeciński
1451-1464
Pommernwappen.jpg Następca
Eryk II