Owen Coyle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Owen Coyle
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1966
Paisley, Szkocja
Pozycja napastnik
Wzrost 180 cm
Informacje klubowe
Obecny klub brak
Kariera klubowa
Lata Klub M (G)
1985–1988
1988–1990
1990–1993
1993–1995
1995–1997
1997–1999
1999–2001
2000–2001
2001–2002
2002–2003
2003–2004
2003–2004
2004–2005
2005–2007
Dumbarton
Clydebank
Airdrieonians
Bolton Wanderers
Dundee United
Motherwell
Dunfermline Athletic
Ross County (wyp.)
Airdrieonians
Falkirk
Dundee United
Airdrie United (wyp.)
Airdrie United
St. Johnstone
103 (36)
63 (33)
123 (50)
54 (12)
38 (5)
79 (25)
47 (10)
5 (2)
45 (29)
36 (20)
3 (0)
23 (13)
34 (14)
16 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1994  Irlandia 1 (0)[1]
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2003
2005–2007
2007–2010
2010–2012
2013
2014–2016
2016–
Falkirk
St. Johnstone
Burnley
Bolton Wanderers
Wigan Athletic
Houston Dynamo
Blackburn Rovers

Owen Coyle (ur. 14 lipca 1966 w Paisley) – irlandzki trener piłkarski i były piłkarz.

Karierę piłkarską rozpoczynał w Dumbarton i następnie grał w wielu szkockich zespołach oraz w angielskim Bolton Wanderers. Po zakończeniu kariery był szkoleniowcem Falkirk oraz St. Johnstone. Następnie objął zespół Football League Championship, Burnley. Wywalczył z nim awans do Premier League w sezonie 2008/2009. W 2010 roku został trenerem Boltonu Wanderers.

Urodził się w Szkocji, jednak reprezentował Irlandię na arenie międzynarodowej.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Klubowa[edytuj | edytuj kod]

Coyle zawodową karierę piłkarską rozpoczynał w roku 1985 w zespole Dumbarton, gdzie występował ze swoimi braćmi, Joem i Tommym. Trzy lata później podpisał kontrakt z Clydebank. W marcu 1990 roku za 175 tysięcy funtów przeszedł do Airdrieonians. W swoim debiutanckim spotkaniu w nowym klubie zdobył hat-tricka i został w sezonie 1989/1990 królem strzelców Scottish Football League. W czasie następnych dwóch sezonów pomógł Airdrieonians w awansie. Zagrał również w przegranym z Rangers finale Pucharu Szkocji.

W lecie 1993 roku przeszedł do Boltonu Wanderers za 250 tysięcy funtów. W czasie dwuletniego pobytu w tym klubie awansował z nim do Premier League oraz grał w najwyższej klasie rozgrywkowej w Anglii. W październiku 1995 podpisał jednak kontrakt z Dundee United, z którym także wywalczył awans i strzelił bramkę w drugim spotkaniu finałowym barażów z Partick Thistle.

Następnie Coyle grał w Motherwell oraz w Dunfermline Athletic. Po stracie miejsca w tym zespole został wypożyczony do Ross County. W roku 2001 rozpoczął grę w Airdrieonians. Gdy rozpoczęło się postępowanie upadłościowe klubu Coyle przeszedł do Falkirk w roku 2002. Był tam grającym trenerem. Po opuszczeniu tego klubu powrócił do Dundee United. Z początku był tam w sztabie szkoleniowym, jednak później był zawodnikiem. Z powodu braku miejsca dla niego w wyjściowym składzie został wypożyczony do Airdrie United, następców zespołu Airdrieonians. Później stał się zawodnikiem tego klubu na stałe. Swoją karierę zakończył w roku 2007, w czasie gry w St. Johnstone, gdzie był grającym trenerem.

9 kwietnia wystąpił w jednym spotkaniu rezerw Burnley, w którym także strzelił gola i pomógł temu zespołowi wygrać ligę rezerw.

Reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Coyle urodził się w Szkocji, jednak mógł także grać w reprezentacji Irlandii z powodu irlandzkiego pochodzenia. W kadrze tej wystąpił jeden raz. W kwietniu 1994 roku zmienił Tommy’ego Coyne’a w 83. minucie meczu z Holandią. Spotkanie to Irlandia wygrała 1:0.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

St. Johnstone[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2005 roku został szkoleniowcem St. Johnstone[2]. W marcu 2006 roku otrzymał tytuł szkoleniowca miesiąca Scottish First Division. Coyle doprowadził St. Johnstone do półfinału Puchar po wygraniu 2:0 z Rangers na Ibrox[3]. Było ro pierwsze zwycięstwo klubu na tym stadionie od 35 lat. Zespół doszedł do półfinału również dzięki zwycięstwom z Falkirk i Motherwell. Przegrał jednak mecz półfinałowy z Celticiem[4].

W tym samym sezonie St. Johnstone grało w First Division i walczyło o awans do SPL. 26 marca 2007 roku Coyle po raz drugi został wyróżniony tytułem najlepszego szkoleniowca miesiąca w lidze[5]. O awans klub walczył z Gretną do ostatniej kolejki sezonu. Gol Jamesa Grady’ego dał jednak zwycięstwo Gretnie nad Ross County i zarazem awans do SPL.

W lipcu 2007 roku Coyle przedłużył swój kontrakt z St. Johnstone o rok, który wiązał go z zespołem do sezonu 2009/2010[6]. Na początku sezonu 2007/2008 doprowadził klub do finału Scottish Challenge Cup. Tydzień wcześniej zgodził się na ofertę angielskiego Burnley i opuścił St. Johnstone. Jego asystent, Sandy Stewart poprowadził klub w finałowym meczu z Dunfermline Athletic i jego były klub wygrał 3:2.

Burnley[edytuj | edytuj kod]

22 listopada Coyle oficjalnie został nowym szkoleniowcem Burnley[7]. Polecony on został przez Alexa McLeisha oraz przez prezesa Boltonu, Phila Gartside'a po tym jak zatrudnił on Gary’ego Megsona na stanowisku nowego trenera klubu. Coyle był drugim kandydatem, po Megsonie, do objęcia tej roli[8].

We wrześniu 2008 roku były reprezentant Anglii, Andy Cole stwierdził, że to właśnie Coyle nakłonił go do ponownego przemyślenia decyzji o zakończeniu kariery przez niego po sezonie 2007/2008. Powiedział: „Przyszedłem do Burnely, gdzie panowała dobra atmosfera i rozmawiałem z Owenem. Dawał on to co mi najlepsze i za jego sprawą poczułem się młodszy” Coyle spędził trzy miesiące na wypożyczeniu w Burnley w tamtym sezonie[9].

Coyle został wybrany najlepszym szkoleniowcem września 2008 roku w Football League Championship po tym jak doprowadził Burnley do pięciu zwycięstw w sześciu spotkaniach oraz zwycięstwa w Pucharze Ligi z zespołem Premier League, Fulham. W listopadzie jego klub zwyciężył po rzutach karnych z Chelsea na Stamford Bridge i awansował do ćwierćfinału tych rozgrywek. W tej fazie Burnley wygrało 2:0 z Arsenalem. W półfinale zostali wyeliminowani przez Tottenham Hotspur w dramatycznych okolicznościach. W pierwszym spotkaniu na White Hart Lane padł wynik 4:1 dla Tottenhamu, w rewanżowym meczu Burnley prowadziło 3:0, jednak Tottenham strzelił dwie bramki w ostatnich trzech minutach meczu i awansował do finału.

Burnley pod wodzą Coyle'a awansowało do Premier League po wygraniu z Sheffield United w finale barażów 25 maja 2009 roku[10]. Sezon 2009/2010 będzie pierwszym dla tego klubu w Pemier League oraz pierwszym w najwyższej klasie rozgrywkowej od 33 lat. W okienku transferowym Coyle podpisał kontrakty między innymi z Tyronem Mearsem, Stevenem Fletcherem oraz z Davidem Edgarem. Transfer Fletchera za 3 miliony funtów był rekordowy dla Burnley.

18 czerwca 2009 roku przedłużył swój kontrakt z klubem do końca sezonu 2012/2013[11]. 19 sierpnia doprowadził Burnley do pierwszego zwycięstwa w najwyższej klasie rozgrywkowej od 33 lat. Jego zespół pokonał mistrza kraju, Manchester United[12].

Bolton Wanderers[edytuj | edytuj kod]

8 stycznia 2010 roku został trenerem Boltonu Wanderers[13]. W sezonie 2011/12 spadł z Premier League.

9 października 2012 roku został zwolniony[14][15].

Wigan Athletic[edytuj | edytuj kod]

14 czerwca 2013 roku został zatrudniony w Wigan Athletic, po odejściu Roberto Martíneza[16]. 2 grudnia 2013 r. zrezygnował z prowadzenia drużyny.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Zespół Kraj Od Do Mecze
M Z R P %Z
Falkirk Szkocja 31 stycznia 2003 20 maja 2003 19 12 3 4 63.16
St. Johnstone Szkocja 15 kwietnia 2005 22 listopada 2007 70 36 20 14 51.43
Burnley Anglia 22 listopada 2007 8 stycznia 2010 116 49 29 38 42.24
Bolton Wanderers Anglia 8 stycznia 2010 9 października 2012 126 42 24 60 33.33
Łącznie 331 139 76 116 41.99
Stan na 9 października 2012[17].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Burnley
  • 2008/2009: Zwycięzca barażów o awans do Premier League

Inne[edytuj | edytuj kod]

Coyle wystąpił w szkockim filmie o piłce Zwycięski gol w roku 2002. Grał tam między innymi z Robertem Duvallem, Michaelem Keatonem i Allym McCoistem. Coyle jest lubiany przez kibiców Burnley. W czasie WrestleMania XXV 5 kwietnia 2009 roku na tłumie widniał napis „Owen Coyle is God” („Owen Coyle jest Bogiem”)[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Coyle, Owen (ang.). National Football Teams. [dostęp 12.08.2009].
  2. Coyle becomes St. Johnstone boss (ang.). BBC News, 15.04.2005. [dostęp 12.08.2009].
  3. Rangers 0–2 St. Johnstone (ang.). BBC News, 08.11.2006. [dostęp 12.08.2009].
  4. Colin Moffat: St. Johnstone 1–2 Celtic (ang.). BBC News, 14.04.2007. [dostęp 12.08.2009].
  5. Coyle picks up managerial award (ang.). BBC News, 26.03.2007. [dostęp 14.08.2009].
  6. Coyle signs on for more at Saints (ang.). BBC News, 12.07.2007. [dostęp 14.08.2009].
  7. Coyle named new Burnley manager (ang.). BBC News, 22.11.2007. [dostęp 14.08.2009].
  8. Owen Coyle handed reins at Burnley after Alex McLeish voices support (ang.). The Times Online, 23.11.2007. [dostęp 14.08.2009].
  9. „Cole reveals Coyle's inspiration” (ang.). BBC News, 12.09.2008. [dostęp 14.08.2009].
  10. Burnley 1-0 Sheff Utd (ang.). BBC Sport, 25.05.2009. [dostęp 14.08.2009].
  11. Coyle pens four-year Burnley deal (ang.). BBC Sport, 18.06.2009. [dostęp 14.08.2009].
  12. Burnley 1 - 0 Man Utd (ang.). BBC Sport, 19.08.2009. [dostęp 26.08.2009].
  13. Owen Coyle appointed Bolton manager (ang.). BBC Sport, 2010-01-08. [dostęp 2010-01-13].
  14. Owen Coyle sacked as Bolton Wanderers manager (ang.). BBC Sport, 2012-10-09. [dostęp 2012-10-09].
  15. Owen Coyle rozstał się z Bolton Wanderers (pol.). Onet Sport, 2012-10-09. [dostęp 2012-10-09].
  16. Owen Coyle: Wigan Athletic name former Bolton boss as manager (ang.). BBC Sport, 2013-06-14. [dostęp 2013-06-15].
  17. Owen Coyle's managerial career (ang.). Soccerbase. [dostęp 12.08.2009].
  18. Off The Post off the post Burnley boss Owen Coyle finds unexpected fame in the USA (ang.). Offthepost.info, 12.04.2009. [dostęp 14.08.2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]