Burnley F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Burnley F.C.
[[Plik:
번리 FC.png
|240x240px|Burnley F.C.]]
Pełna nazwa Burnley Football Club
Przydomek The Clarets
Barwy bordowo-niebieskie
Data założenia 1882
Liga Premier League
Stadion Turf Moor
Burnley
Prezes Barry Kilby
Trener Sean Dyche
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Burnley Football Club (wym. [ˈbɜrnli]) – angielski klub piłkarski z Burnley w hrabstwie Lancashire występujący w Premier League. Mistrz Anglii z 1921 i 1960 roku. 25 maja 2009 zespół pokonał w finale play off Sheffield United 1:0 po trafieniu Wade'a Elliotta i po 33 latach powrócił na jeden sezon do najwyższej klasy rozgrywek[1].

Głównym rywalem Burnley jest Blackburn Rovers[2]. Mecze pomiędzy tymi drużynami nazywane są derbami wschodniego Lancashire (ang. East Lancashire Derby).

Historia[edytuj]

Piłkarze Burnley F.C. w 1890 roku.

Początkowo był to klub rugby. W 1882 roku przeszedł na piłkę nożną oraz zmienił nazwę z Burnley Rovers na Burnley Football Club. Wkrótce po tym skorzystał z zaproszenia miejscowej drużyny krykieta i rozpoczął grę na Turf Moor. Na stadionie tym Burnley występuje do dziś. W 1888 roku Burnley było jednym z założycieli Football League. W sezonie 1897/1898 klub wygrał rozgrywki Second Division[3].

W 1914 roku zespół pokonał 1:0 Liverpool w finale Pucharu Anglii i zdobył to trofeum. Po zakończeniu I wojny światowej, w sezonie 1920/1921 Burnley zanotowało serię 30 meczów bez porażki[4] i zostało mistrzem Anglii. Rok wcześniej klub zajął drugie miejsce w tabeli[3].

W roku 1947 Burnley ponownie dotarło do finału Pucharu Anglii, w którym przegrało z Charltonem Athletic. W sezonie 1959/1960 Burnley zostało po raz drugi mistrzem kraju, zaś dwa lata później dotarli do finału krajowego pucharu, przegranego z Tottenhamem Hotspur. W latach 60. klub dwukrotnie startował w Pucharze Miast Targowych[3].

W sezonie 1975/1976 Burnley spadło do drugiej ligi, Second Division, zaś cztery lata później występowali już o klasę rozgrywkową niżej. Pod koniec lat 80. zespół przez siedem sezonów występował na czwartym szczeblu rozgrywkowym. Od sezonu 1992/1993 grali na zmianę w drugiej i trzeciej lidze. W sezonie 2008/2009 klub doszedł do finału Pucharu Ligi oraz zajął szóste miejsce w Championship, ostatnie dające grę w barażach. Klub dotarł do finałów play-offów, w których pokonał Sheffield United i awansował do Premier League[3]. 25 kwietnia po przegranej u siebie 0:4 z Liverpoolem Burnley spadło z najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii[5].

Sukcesy[edytuj]

Zawodnicy[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Burnley F.C..

Obecny skład[edytuj]

Stan na 2 października 2017
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Anglia Tom Heaton (kapitan)
2 OB Anglia Matthew Lowton
3 OB Anglia Charlie Taylor
4 PO Anglia Jack Cork
5 OB Anglia James Tarkowski
6 OB Anglia Ben Mee
8 PO Anglia Dean Marney
9 NA Walia Sam Vokes
10 NA Anglia Ashley Barnes
11 NA Nowa Zelandia Chris Wood
12 PO Irlandia Robbie Brady
13 PO Irlandia Jeff Hendrick
16 PO Belgia Steven Defour
Nr Poz. Piłkarz
17 PO Islandia Jóhann Berg Guðmundsson
18 PO Anglia Ashley Westwood
19 NA Anglia Jonathan Walters
20 PO Norwegia Fredrik Ulvestad
21 NA Bermudy Nahki Wells
22 BR Dania Anders Lindegaard
23 PO Irlandia Stephen Ward
26 OB Szkocja Phillip Bardsley
28 OB Irlandia Kevin Long
29 BR Anglia Nick Pope
30 BR Anglia Adam Legzdins
37 PO Kanada Scott Arfield

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj]

Nr Poz. Piłkarz
24 NA Anglia Chris Long (w Northampton Town do 31 maja 2018)
Nr Poz. Piłkarz
34 OB Anglia Thomas Anderson (w Port Vale do 31 maja 2018)

Trenerzy[edytuj]

Kadencja Trener
1893-1896 Arthur Sutcliffe
1896-1899 Harry Bradshaw
1899-1903 Ernest Magnall
1903-1910 Spen Whittaker
1910-1911 R. Wadge
1911-1925 John Haworth
1925-1932 Albert Pickles
1932-1935 Tom Bromilow
1935-1939 Alf Boland
1945-1948 Cliff Britton
1948-1954 Frank Hill
1954-1957 Alan Brown
1957-1958 Billy Dougall
1958-1970 Harry Potts
1970-1976 Jimmy Adamson
1976-1977 Joe Brown
1977-1979 Harry Potts
1979-1983 Brian Miller
1983-1984 John Bond
1984-1985 John Benson
1985 Martin Buchan
1985-1986 Tommy Cavanagh
1986-1989 Brian Miller
1989-1991 Frank Casper
1991-1996 Jimmy Mullen
1996-1997 Adrian Heath
1997-1998 Chris Waddle
1998-2004 Stan Ternent
2004-2007 Steve Cotterill
2007-2010 Owen Coyle
2010-2010 Brian Laws
2011 Stewart Gray
2011-2012 Eddie Howe
2012- Sean Dyche

Europejskie puchary[edytuj]

Information icon.svg Legenda do wszystkich tabel:

  • el lub Q – runda eliminacyjna, 1/32, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, gr – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, f – finał, 1r, 2r, 3r - runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
1960/61 Puchar Europy 1R Francja Stade Reims 2–0 3–2 5–2
1/4 Niemcy Hamburger SV 3–1 4–1 7–2
1966/67 Puchar Miast Targowych 1R Niemcy VfB Stuttgart 2–0 1–1 3–1
2R Szwajcaria Lausanne Sports 5–0 1–3 6–3
3R Włochy SSC Napoli 3–0 0–0 3–0
1/4 Niemcy Eintracht Frankfurt 1–1 1–2 2–3

Przypisy

  1. 33 lata czekali na awans (pol.). 25.05.2009. [dostęp 30.05.2009].
  2. The Blackburn-Burnley rivalry bodes well for the Premier League (ang.). Guardian, 27 maja 2009. [dostęp 25 czerwca 2011].
  3. a b c d Przedstawiamy beniaminka Premier League: Burnley FC. Tylko Piłka, 2009-06-08. [dostęp 2009-12-26].
  4. Rekord ten został poprawiony w sezonie 2003/2004 przez Arsenal
  5. Nabil Hassan: Burnley 0 - 4 Liverpool (ang.). BBC Sport, 2010-04-25. [dostęp 2010-04-25].

Bibliografia[edytuj]

-