Półwysep Eyrego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zdjęcie satelitarne ukazujące półwysep podczas pożaru 11 stycznia 2005

Półwysep Eyrego, też: półwysep Eyre[1] (ang. Eyre Peninsula) – półwysep na kontynencie australijskim w Australii Południowej między Wielką Zatoką Australijską a Zatoką Spencera.

Klimat zwrotnikowy, dosyć suchy. Powierzchnia nizinna, jednak na północy i północnym wchodzie znajdują się pasma Gawler i Middleback[1]. To właśnie w paśmie Gawler znajduje się najwyższy punkt półwyspu – Nukey Bluff o wysokości 472 m n.p.m.[2] W latach 70. XX wieku na półwyspie uprawiano pszenicę, hodowano owce i wydobywano rudy żelaza[1] (złoża znajdują się w Middleback). Obecnie (2014) uprawia się także jęczmień, hodowla i wydobycie dalej mają miejsce[2].

Został nazwany dla upamiętnienia Edwarda Johna Eyrego, który badał go w latach 1839-1841. Półwysep został odkryty dla Europejczyków przez Matthew Flindersa w 1802[2].

Główne miasta to Port Lincoln przy południowym krańcu, Whyalla i Port Augusta na północnym wschodzie oraz Ceduna na północnym zachodzie.


Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Encyklopedia Powszechna PWN. T. 1. A-F. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 737.
  2. 2,0 2,1 2,2 Eyre Peninsula. Encyclopaedia Britannica Online, 12-19-2014. [dostęp 29 sierpnia 2015].